Wat brengt zo’n lange trip van huis?

  • Post category:Scandinavië
  • Reading time:5 mins read

Heeft zo’n lange reis eigenlijk zin zou je je kunnen afvragen. Of is het een soort tijdverdrijf om het leven ‘door te komen’?

Ik vind het absoluut fijn om uit de hectische mallemolen te stappen en eens te breken met de dagelijkse sleur. Maar deze keer was die er eigenlijk veel minder dan bij onze trip naar Nieuw-Zeeland. Daar zit Corona natuurlijk voor iets tussen: de dagelijkse sleur is helemaal niet meer zo routineus. Bovendien is de mallemolen eigenlijk ook thuis al quasi helemaal stilgevallen: we mogen elkaar niet meer zien, geen hobby’s meer uitoefenen, enz. We worden ook thuis helemaal ‘teruggeworpen’ op onszelf en onze huisgenoten. Dat effect hebben we deze keer dus veel minder gevoeld. Bij onze trip naar Nieuw-Zeeland was dat effect groot en duidelijk aanwezig.

Toch vonden wij het nog altijd fantastisch om zo lang gewoon met ons viertjes te zijn. In het begin is dat zeer intens en moet je zeker wennen aan de nieuwe, heel kleine omgeving (de mobilhome). Er moeten nieuwe afspraken gemaakt worden en een nieuw ‘gewoon’ moet gezocht worden. Maar zo leer je elkaar en je kinderen nog beter kennen en dat is geweldig. Het versterkt de band enorm. Dat geldt niet alleen voor mij en Bert met Lander en Fien, maar ook voor Lander en Fien onderling. Ze hebben ongelooflijk met elkaar gespeeld en elkaar geëntertained. Ze hebben hun eigen gesprekjes gehouden waar wij niet bij mochten zijn, enz.

Bovendien hebben we door hen elke dag les te geven, hen ook beter leren kennen in schoolse context. Toegegeven, dat was niet altijd even makkelijk. Les geven aan je  eigen kinderen is een uitdaging en hebben we danig onderschat. Ze aanvaarden niet alles en je hebt ook geen groep kinderen die je kan gebruiken om ze mee te trekken. Maar ik durf zeggen dat we Lander en Fien nu ook in schoolse context zeer, zeer goed kennen. Veel beter dan we ooit hebben gekund door het huiswerk goed op te volgen. De kennis die we hier hebben opgebouwd, gaan we zeker nog gebruiken.

En als klap op de vuurpijl is Lander graag beginnen lezen. Elke avond voor het slapengaan leest hij nu een kwartiertje. Vraag me niet hoe we dat precies hebben klaargespeeld. Is het door het goede voorbeeld van Bert (die ze ook voortdurend zagen lezen)? Was het in het begin een soort excuus om langer op te blijven? Was het een excuus om iets voor school te doen, maar toch niet té inspannend? Het maakt allemaal niet uit: hij leest en hij heeft er plezier van. Ons Fien leest uiteraard ook graag, maar dat was al het geval.

We hebben ook herontdekt wat we ergens al wel wisten: kinderen hebben niets nodig om te kunnen spelen behalve hun grenzeloze fantasie. We hadden voor de reis samen met hen wat speelgoed ingepakt. Er is niet of nauwelijks mee gespeeld (uitgezonderd het knutselgerief dat Fien had meegenomen). Lander en Fien hebben zich rot geamuseerd met een simpel stuk touw, veren, stenen, beenderen die ze onderweg vonden, een zelfgemaakte vishengel, enz. Ze hebben zich rot geamuseerd mét de natuur, in de natuur. 

Dat is meteen nog een ander positief punt: we zijn zo veel buiten geweest in de natuur. Dag in, dag uit. Weer of geen weer. De band met de natuur lijkt stevig aangehaald. Het was zo fijn als ze zegden: ‘Kijk eens papa wat een mooi uitzicht daar!’ of ‘Kijk papa een grote paddenstoel’ of … .  Ze hebben ook interesse gekregen in de namen van de plantjes en de bloemetjes. Zeker ons Fien. Ze herkennen bijvoorbeeld zonder probleem de Zweedse lijsterbes van onze lijsterbes. Ik hoop dat ze die band behouden.

Ook hun onafhankelijkheid van ons lijkt verder vergroot: zonder problemen bleven ze op wandelingen ver voor (zelden) of echt ver achter (regelmatig). Zo ver dat zij ons (en wij hen) echt niet meer konden zien of horen. Soms moesten we enkele minuten wachten voor ze ons ingehaald hadden. En dat was goed zo. Zowel voor hen als voor ons. Ze gaan ook zelf op zoek naar de speeltuin op een megagrote camping. Een keer heb ik echt een half uur gezocht voor ik ze kon terugvinden. Ik kreeg zelf de speeltuin niet gevonden. :-). Die durf om op ontdekkingstocht te gaan en het vertrouwen dat het wel goed komt, vind ik belangrijk en geweldig.

Tot slot is het gewoon goed om eens een tijdje ‘weg van huis’ te zijn. Niet omdat we het thuis niet leuk zouden vinden of niet graag thuis zijn. Dat zijn we absoluut wèl. Ik denk dat we ons huis en onze thuis nu helemaal opnieuw gaan herontdekken. Maar ‘op weg zijn’ en in de natuur zijn, brengt je terug bij de basics. Het doet je beseffen wat je écht belangrijk vindt. Het doet je beseffen hoeveel comfort er thuis is. Hoeveel dingen je hebt die misschien niet allemaal nodig zijn (maar wel heel leuk natuurlijk).

Ik zie dus heel wat positieve punten aan zo’n lange trip, weg van huis. Maar vraag me dat over een jaartje nog eens en wellicht heb ik deze tekst nodig om het me allemaal te herinneren. En dààrom schrijf ik hem ook 😉 

This Post Has 6 Comments

  1. Tanteke

    Aan alle mooie liedjes komt een einde.Bedankt dat ik jullie mooie leerrijke reis mocht mee beleven,heb er iedere dag van genoten.Een goede thuiskomst .veel groetjes tanteke

    1. Grimme Bogaerts

      Met veel plezier. Dankjewel voor de reacties. Vele groetjes terug!

  2. Jan en Joke

    Ja, wat brengt zo’n lange reis voor ons als thuisblijvers 🙃
    Dat jullie blog ontzettend verslavend werkte. Elke avond nog snel checken voor een nieuw verslag of op onze honger blijven omdat jullie geen ontvangst hadden. Heerlijk 🥰 … dat wordt afkicken. Wij hebben genoten van jullie ervaringen en levenslessen. Dank je wel daarvoor.

    1. Grimme Bogaerts

      Sorry voor de nieuwe verslaving. Ik hoop dat je ondertussen bent afgekickt. Anders is dit de test :-).

  3. Christine

    goed gedaan jongens! Schoon foto’s en interessante blog! Zo hebben we ook een beetje meegereisd.
    nonkel Ludo en tante Christine

    1. Grimme Bogaerts

      Groetjes van ons allemaal! En bedankt voor het meereizen :-).

Comments are closed.