Zweedse zwanenzang (Krapperup)

Tegen alle verwachtingen en voorspellingen in, worden we wakker met prachtig weer. De zon schijnt vrolijk. We nemen dan ook de tijd voor ons laatste ontbijt onder de Zweedse zon. De bedoeling was dat we vandaag met zijn allen een laatste wandeling zouden maken. We moesten er zelfs niet voor rijden: de wandeling passeert praktisch aan de camping. Lander en Fien hebben – uiteraard – meer zin in het zwembad. En ook Bert blijft liever in het zonnetje zin. Ik begrijp dat wel, maar volgens de voorspelling komt er weldra een hoop regen op ons af. Dan ben je toch liever buiten dan met 4 in die mobilhome.

Ik wacht tot 11u, maar dan zit er niets anders op dan de zwanenzang in mijn eentje uit te zingen. Ik vertrek eenzaam en alleen, gewapend met rugzak, jas en fototoestel terwijl Lander en Fien het zwembad mee onveilig maken.

Lander en Fien maken het zwembad onveilig

De omgeving hier is bezaaid met wandelwegen die kriskras door elkaar lopen. Ik heb dan ook heel veel mogelijkheden. Eerst verken ik eerder de omgeving van de camping om dan het beukenbos in te duiken.

Vanop de camping kom ik eerst het ‘kockenhus’ tegen
Vanop deze weg heb ik ook een mooi zicht over velden en zee
Een mooie locatie om te wonen?
Of deze anders? Zo maar midden in het bos.

Vanop dat wandelpad, daal ik 2 keer af naar de kust. Eenmaal volg ik een pad dat door ongelooflijk veel volk bewandeld wordt. Ik ontdek een kruising tussen een piratennest en een kunstwerk. Prachtig. Het ommetje meer dan waard.

De ingang van het piratennest / kunstwerk
Langzaam wordt de omvang ervan duidelijk
Wow!!!

De 2de keer daal ik af naar een baaitje waar ik rustig kan eten. Het contrast kan niet groter zijn: ik ben hier helemaal alleen en lijk wel aangespoeld op een verlaten eiland. Ik neem dan ook een extra lange middagpauze. Ook om een beetje te drogen: het heeft ondertussen even gegoten. Niets dat mijn jas niet aankan, maar aangezien ik geen regenbroek aan heb, ben ik nat tot op mijn onderbroek. Gelukkig heb ik sneldrogende kledij aan en kan ik weer droog verder. Eerst volgt de steile klim terug omhoog, dan vervolg ik de weg door het bos.

De afdaling begint
Genieten van de eenzaamheid in mijn baaitje

Ik passeer nog langs een mooie vijver en veel beukenbos. Later begint het opnieuw te regenen. Tegen de eerste zachte regen word ik nog beschermd door het bos, maar eens het begint te gieten, ben ik snel opnieuw kletsekloddernat tot op – je raadt het al – mijn onderbroek :-).

Een vijver in het beukenbos

Op de cruciale punten lijkt de regen altijd even te stoppen zodat ik toch nog kan genieten van mooie wijdse vergezichten en de prachtige idyllische huizen die af en toe uit het niets lijken te verrijzen. Na een 16-tal km en iets minder dan 4u ben ik terug aan de mobilhome.

Beukenbos
En nog een beetje bos
En…euh…. nog een beetje bos
En wat dacht je van dit ….. euh…… ook bos
En plots doemen er weer wat huisjes op uit het bos en de wolken
Bijna terug in de echte wereld

Bert, Lander en Fien hebben ondertussen ook niet stil gezeten: zwemmen, douchen, eten, spelletjes spelen, in de speeltuin spelen, appeltje eten, typetopia, … Het is allemaal gebeurd ondertussen.

Zo zit onze laatste echte dag er hier alweer op en kunnen we de passenger locator form invullen om onze terugkomst naar België aan te kondigen. Zodadelijk beginnen we aan onze laatste nacht op Zweeds grondgebied. Slaapwel en tot binnenkort (tenminste als we morgen een negatieve coronatest afleggen :-)).

Een reactie achterlaten