Noorwegen. Dan toch… (Nationaal park Tresticklan)

We worden gewekt door een aangenaam ochtendzonnetje. Zoals verwacht, hebben we genoten van een zeer rustige nacht. 

Na het ontbijt rijden we verder naar Nationaal park Tresticklan, maar eerst doen we nog een ommetje om onze toiletbakken leeg te maken.
Dat blijkt mogelijk op een heel mooie plaats waar Lander en Fien zich kunnen amuseren met de eendjes.

Lander en Fien amuseren zich met de eendjes terwijl Bert het vuile werk opknapt

Park Tresticklan ligt goed verborgen langs zeer bochtige wegen. Het laatste stuk naar het nationaal park is traditiegetrouw ook onverharde weg. Daar hebben we op zich niks tegen, maar dit keer is de weg wel heel erg smal en bochtig. Laat ons zeggen dat ik liefst geen tegenligger tegenkom want passeren zou onherroepelijk leiden tot het aftasten van de grenzen van mijn rijkunsten :-). Op de heenweg hebben we alvast dit geluk.
Eens geparkeerd, maken we ons zo snel mogelijk klaar om aan de wandeling te beginnen. 

Het eerste gedeelte van de wandeling is alvast zeer mooi. Het doet een beetje denken aan de kempische naaldbossen, maar dan met meer ondergroei, heuvelachtiger, wat meer rotsten en vooral met veel meer meertjes tussen. We kiezen een pad dat ons naar Noorwegen zal brengen. En ja hoor! Na 4,5 km is het ons gelukt: we komen in aan in Noorwegen. Een heel symbolisch moment dat we zo lang mogelijk proberen te rekken door ook in dat land te lunchen.

Wat horen we daar in het struikgewas?
Een eerste prachtig meer
En nog één…
En nog één…
En dan is er …. Noorwegen!!!!!!
Eten in Noorwegen smaakt zoveel beter
Vanop een afstandje ziet Noorwegen er eigenlijk niet zo verschillend uit van Zweden 😉

Na ons middagmaal vervolgen we onze wandeling voor meer van hetzelfde. Deze wandeling is misschien niet zo afwisselend als die van gisteren, maar toch vele malen mooier en aangenamer. Vooral de absolute stilte die hier heerst is indrukwekkend. Wanneer je ergens halt houdt en even niet meer beweegt en geen enkel geluidje meer maakt, ervaar je de absolute stilte. Hier is werkelijk niets meer te horen: geen vliegtuig, geen auto, geen tsjirpend vogeltje, geen zoemend insect, zelfs geen zuchtje wind. Gewoon die stilte waar je oren van gaan suizen om toch maar iets te doen te hebben. Magisch.

Ook op de terugweg komen we nog meertjes tegen
We moeten ook klimmen en afdalen
Af en toe is het landschap prachtig begroeid met mossen
Koekjes – en knuffelpauze
Nog een meertje om het af te leren 🙂

Na 14km staan we terug bij de mobilhome. Deze keer begin ik te koken, terwijl de kindjes nog wat steppen op de parking. Waar blijven ze toch al die energie vandaan halen…

Steppen op de parking

This Post Has 2 Comments

  1. Jan en Joke

    Jawadde … wie kan dat tegenwoordig nog zeggen … een landsgrens passeren zonder het nodige papierwerk 🙃

    1. Stricto senso zal het illegaal zijn zekers. Maar het was toch een geweldige overwinning en gevoel.

Een reactie achterlaten