Disneyland (Fulufjället nationaal park)

We worden wakker met regen, door de regen. De berg die we gisteren nog konden bewonderen, de berg die ons uitdaagde om hem te temmen, is vandaag niet meer te bespeuren. Hij heeft zich verstopt tussen de wolken. Afgedropen na onze succesvolle beklimming gisteren ;-).

Na het ontbijt maken we de mobilhome klaar om verder te rijden, terwijl de kindjes – tussen 2 buien door – nog even tot bij de geitjes lopen. Het verschrikkelijk stuk weg valt vandaag beter mee dan gisteren. Blijkbaar heb ik de techniek om het botteren, schudden en beven tot een minimum te beperken, gevonden. Dat neemt niet weg dat ik wel blij ben wanneer we terug op gewone weg komen.

Een stuk van de rit die we vandaag rijden, is absoluut het vermelden waard: de 311 tussen Tännäs en Sörvattnet is vaak erg smal, maar sprookjesachtig mooi. Dit stukje weg alleen al is het omrijden waard. En dit ondanks de regen die af en toe met bakken uit de hemel valt. Had ik al gezegd dat we onderweg zijn naar Fulufjället nationaal park. Daar zou het deze namiddag mooi weer moeten zijn.

De 311

Op de late middag zullen we daar uiteindelijk aankomen. Op een grote parking worden we opgewacht door parkeerwachters die ervoor zorgen dat de toekomende stroom auto’s en voertuigen niet stopt en de parking netjes vol wordt geparkeerd. Een lange wandeling naar de ingang. Daar staat een groot monument ter verwelkoming (Onze kindjes begonnen spontaan over de deur bij Plopsaland).

Je komt op een groot plein waar veel volk is. Je kan op iets drinken, souvenirs kopen, naar het toilet gaan, … Er is een informatie balie en een eerste hulp post. De paadjes naar de attractie(s) zijn mooi aangelegd en lekker breed. Een wandelboulevard, bevolkt met zomers geklede mensen op flip flops (écht waar), sneakers, botten, wandelschoenen, sandalen, sportschoenen, … . Voor elk wat wils.

Het voelt alsof we in Disneyland zijn. En eigenlijk zijn we dat ook. We zitten in het Disneyland van de nationale parken: Fulufjället nationaal park. De hoofdattractie: de hoogste waterval van Zweden. Maar liefst 93 meter hoog. Daar moet dan wel 4,5 km voor gewandeld worden over een boulevard. Er is ook nog een moeilijker pad dat je ook boven bij de waterval brengt. Om de pretparkbezoekers te ontraden dit pad te volgen staat er in grote letters: ‘If you want to break a leg, follow this walk’. Er staat zelfs een foto bij van wat je te wachten staat.

Dit alles neemt niet weg dat het er ook effectief heel erg mooi is. Daarnaast komen we ook nog de allergrootste mierenhoop tegen die we al gezien hebben. We hebben al erg grote mierenhopen gezien, tot wel een meter hoog. Deze verpulvert dat record zonder problemen en is wel bijna 2 meter. Ongelooflijk. Ik heb er met open mond naar staan kijken.

Een prachtig meertje in Fulufjället
Een gigantische mierenhoop, al helemaal overgroeid met plantjes, maar het krioelt nog van de mieren.
Het laatste stukje van het pad naar de waterval
Hier is ze dan: de hoogste waterval van Zweden.

Na ons bezoek aan de waterval met de massa, besluiten we dat pad te volgen. De rust opzoeken en van de massa weg. Voor ons vormt dit pad geen enkel probleem, maar het is maar best dat de flipfloppers hier niet komen.

Na een pittige klim over moeilijk terrein, kunnen we boven tot rust komen. Ondanks het mooie uitzicht is hier nog nauwelijks volk te bespeuren. Er staat ons hier ook nog een fijne verrassing te wachten: de bosbessen zijn hier al rijp. We spenderen dus wat tijd aan bosbesjes zoeken en opeten. Daar krijg je je buikje wel moeilijk van rond. Gelukkig hebben we ook nog appeltjes bij :-).

Een pittig klimmetje naar boven
Dan merkt Bert rijpe bosbessen op
Zoeken en eten maar
Hmmmm. Lekker.
Het bovenste gedeelte van de waterval, voor het zich pas echt naar beneden stort.
Een mooi zicht op onze wandeling boven, ver van de drukte

Het is op zich een mooie wandeling in een aangenaam zonnetje. Vandaag maken we er echter niet zo’n lange dag van als gisteren. Lander en Fien willen nog naar het Naturum en dat is maar tot 18u open. Aangezien we verwachten dat we hier morgen niet nog eens komen wandelen, schrappen we dus een stukje van de wandeling om daar tijdig te geraken. Dat lukt vlotjes. Lander en Fien zitten boordevol energie: het laatste gedeelte van de afdaling wordt zelfs gelopen. Helaas blijkt het Naturum gesloten owv Corona. Wellicht omdat hier echt veel te veel volk komt: de Naturums van alle andere nationale parken waren immers gewoon open. Jammer.

Een stukje van onze afdaling

Dit was wellicht onze laatste bergwandeling. Wanneer we nu nog verder naar het zuiden rijden, zullen er in principe geen bergen meer zijn.

Een reactie achterlaten