Verder, hoger, straffer en … trotser (Saxnäs)

Verder … 21 km.
Hoger … 1008 hoogtemeters.
Straffer … 6u32 wandelen in bij momenten zeer onguur weer.
Trotser … dat zijn Bert en ik op Lander en Fien.

Bert heeft alweer een ongelooflijk mooie wandeling gevonden. Ditmaal moeten we niet eerste enkele kilometers door het berkenbos voor we in de bergen komen. We zijn met de mobilhome al een heel stukje geklommen naar het startpunt van de wandeling. Dat betekent niet dat het een luierikkenwandeling wordt: de bedoeling is naar een berghut 10 km verder te stappen. Doordat we al zo hoog vertrekken, hebben we bijna onmiddellijk mooie vergezichten. Je kan je zelfs afvragen of het nog wel de moeite is om ook de rest van de wandeling te doen. Zeker aangezien het topje van de berg waar we naartoe stappen zich in de wolken verbergt.

We hebben bijna onmiddellijk een prachtig vergezicht op onze vallei. Dat kleine witte stipje is de mobilhome.
We zijn nog maar net vertrokken of er vlucht een prachtige hoen (?) weg, samen met haar 2 jongen.
Mooi hé. Ook Bert, Lander en Fien zijn op deze foto verstopt.

We stappen gestaag verder en komen al snel in een fantastische vallei. Opnieuw zou het me niet verbazen als er ergens een dino opduikt. We moeten het stellen met een majestueuze roofvogel die zich zowel op de heenweg als op de terugweg laat opmerken. Het weer is zeer wisselvallig: er staat doorgaans een strakke wind die ervoor zorgt dat we het niet te warm hebben. Regelmatig regent het ook nog wat. Maar ook de zon laat zich af en toe zien.

Even een vlakte in afwachting van het betere werk in de bergen.
Prachtig
Waar zitten die dino’s hier?
Een prachtige roofvogel die ons duidelijk laat zien én horen dat de vallei hem toebehoort.

Na een hangbrug over een brede rivier beginnen we aan het grotere werk. Eerst volgt er nog een geleidelijke klim door een landschap bezaaid met berken en stenen. Wanneer de berken het voor bekeken houden, zijn we ofwel aan het klimmen, ofwel aan het dalen, ofwel een begaanbare weg aan’t zoeken doorheen erg drassig gebied.

De hangbrug. Het startpunt van het betere klimwerk.
Een lichte klim tussen stenen en berken
Hier kunnen we schijnbaar even op adem komen. Maar schijn bedriegt.

Er staat een heel felle, koude wind. Af en toe komt er ook regen bij. We krijgen koud, maar zetten door. Na een heel stevige en lange slotklim op zeer open terrein waar weer en wind vrij spel hebben, kijken we uit naar de hut. We hopen daar een vuurtje aan te steken om ons opnieuw op te warmen. We zijn immers fel afgekoeld door de felle regenvlagen en zelfs hagel.

Er staat een heel felle, koude wind. Af en toe komt er ook regen bij. We krijgen koud, maar zetten door.
Een langgerekte slotklim op open terrein waar weer en wind vrij spel hebben. We kijken uit naar een warm haardvuur.
Eindelijk! In de verte zien we de hut. Het tempo gaat vanzelf terug stevig de hoogte in.

Wanneer we dichterbij komen, lijkt de hut wel te zweven. Mooi om zien. We gaan snel binnen en steken de kachel aan. Helaas geeft die niet zo snel haar warmte af als we zouden willen. We blijven nog een tijdje kou hebben. Na een half uurtje en flink wat boterhammen is het toch lekker warm in de hut. Je merkt het vooral wanneer je terug naar buiten gaat: brrrrrrr, zo koud!

De hut lijkt wel te zweven op het kale landschap
Dankbaar en blij voor een lekker warm haardvuur.

Na een uurtje uitrusten – het is ondertussen 14u – trotseren we opnieuw de kou en vatten we de terugweg aan. We hebben geluk: het weer boven is nog iets meer opgeklaard. We zien nu meer dan op de heenweg. De zon verlicht de bergen ook ongelooflijk mooi. Dit levert vergezichten op waar je naar kan blijven kijken.

Brrrr, opnieuw de koude wind in. Wie heeft Lander gezien?
De zon komt er stilletjesaan door
Machtig!
Wie wil hier niet wandelen?
Het spel van licht en schaduw is fenomenaal. Achter die grote piek op de achtergrond staat de mobilhome. Daar moeten we zijn.
Fantastisch
Formidabel
!!!
Even een staart maken, want wind in de rug nu: de haren worden voortdurend voor de ogen geblazen.

Op de terugweg moeten dezelfde hindernissen genomen worden als op de heenweg. Met elke meter die we afdalen wordt ook het weer slechter: meer regen, meer wind. De vergezichten blijven meer dan de moeite waard.

Op zoek naar een weg om het stroompje over te steken met droge voeten
Het wordt terug donker. De wind steekt opnieuw op en het regent ook. Hier zoeken we een weg door drassig terrein
Tussen die grote piek en de iets kleinere piramide moeten we door om bij de mobilhome te geraken.
In het dal blijft het een mooi spel van schaduw en licht

We zijn nog wel niet aan de eindmeet, maar we worden toch al aangemoedigd door een mooie regenboog. Eerst achtervolgen we hem een ganse tijd. Dan weer speelt hij verstoppertje: even is de regenboog weg; even later is hij weer terug. Het geeft Lander en Fien heel wat energie.
Dan doemt in de verte de brug op. Bij de brug is ook een kleine schuilplaats waar we onze koekjes kunnen eten vooraleer we de laatste 3,5 km aanvatten.

Alweer een baken: de hangbrug doemt op in de verte.
We kunnen een schuilplaats gebruiken: we zijn nat en het blijft regenen.

De laatste rechte lijn naar de mobilhome is ingezet. Het landschap blijft wel formitastisch.

We duiken opnieuw een stukje berkenbos in.
Dinoland.
Ik heb voor een keertje een voorsprong genomen.
Helemaal in de verte, centraal op de foto de berg waar we naartoe zijn gewandeld.
Daar is hij dan: de mobilhome.

Om 17u30 komen we moe maar voldaan bij de mobilhome. We vieren onze nieuwe wandelrecords met aperiefhapjes en besluiten hier ook te blijven slapen. We maken er nog een gezellige avond van en kijken al uit naar de volgende wandeling ;-).

This Post Has 2 Comments

  1. Jan en Joke

    Wauw! Echt wel een prestatie hoor van Lander en Fien. Mocht het kunnen mag je ons steeds upbeamen om mee te wandelen… heerlijk dat licht en kleurenspel van de natuur. Groetjes

Een reactie achterlaten