Alweer een pareltje (Arjeplog)

Het vertrek bij de grote baan is al veelbelovend

Een klim van ongeveer 3 km door berkenbos, dat de inspanning die blijkbaar telkens nodig is om in het echte berglandschap te geraken. Vandaag is het niet anders, al zijn die eerste 3 kilometers helemaal niet saai met ongelooflijk veel prachtige bloemen. Hier volgt een kleine bloemlezing. MIjn ondeskundig oog heeft er vast nog vele gemist. Voor sommige heeft ons Fien prachtige namen bedacht. Wat dacht je van het kaboutermutsje of een vuurwerkpalmboompje. Kan jij deze namen bij de juiste bloem zetten?

Bovendien hebben we nog maar enkele honderden meters gestapt of er zit een klein vogeltje angstig te piepen op het pad. We zien ook een ouder angstig rondfladderen. We houden enkele meters van het vogeltje halt en blijven een tijdje kijken. Ook om in te schatten wat we nu moeten doen. Want feitelijk verspert het vogeltje ons de doorgang. De ouder van het jong brengt een paar keer eten en probeert het wat de kant in de jagen. Zonder succes. Na een tijdje gaan wij van het pad met een grote boog om het jong heen en laten het achter ons.

Doorheen het berkenbos worden we af en toe al getrakteerd op fantastische uitzichten.

Berkenbos
De eerste uitzichten wanneer we uit het berkenbos komen zijn veelbelovend

Eens we boven zijn, wordt het zowaar nog fenomenaler. Wat houd ik van de bergen. Wat houd ik van deze bergen. De vele wolken maken het allemaal nog mooier. En we hebben opnieuw geluk: de wolken hangen hoog en er valt eigenlijk geen regen uit. Ondanks de voorspelling dat het de ganse dag wat zou zeveren, blijven we eigenlijk droog. De wind is wel weer van de partij.

De wind geeft de jas van Bert wat extra cachet.
Onze lustige stappertjes
Waw!

Lander zorgt vandaag ook voor wat afleiding. Eerst moet hij superdringend een grote boodschap zien kwijt te raken. Behalve na 15 km, is er helaas geen droog toilet op deze wandeling. Het is dus de allereerste keer dat we een plaatsje moeten zoeken om een putje te graven. Mét succes, ondanks de rotsachtige bodem.

Een beetje verder is hij het gelukkigste kind ter wereld: hij vindt een stukje van het gewei van een rendier. Iets waar hij al zo lang naar op zoek is en zelfs van droomt. Nu komt zijn droom uit. 

Voor de rest wandelen we er gewoon op los en genieten met volle teugen tot we na 7,5km beslissen om halt te houden om te eten. Het zicht is ook hier best ok ;-).

Voor we eten, nog snel even een poseren
Lunchen!!!!

Daarna komt de onvermijdelijke rechtsomkeer. De terugtocht gaat alweer in sneltempo en zo staan we om 15u met 15km in de benen en een kleine 600 hoogtemeters alweer aan de mobilhome.

De onvermijdelijke rechtsomkeer
We duiken terug het berkenbos in.

Tijd voor een stukje watermeloen en dan rijden we nog 1,5 uurtje. Uiteindelijk komen we bij een camping terecht. Vermoedelijk maar voor 1 nachtje, dus is het alle hens aan dek om alles gewassen te krijgen, alle toestellen op te laden en te douchen. Morgen doet Bert nog een videocall voor zijn werk en dan rijden we verder door naar wat de mooiste weg van Zweden zou moeten zijn: de Vildmarksvägen. Deze weg is enkel in de zomer open. We zijn benieuwd.

Een reactie achterlaten