Een modderbadje (Vuoggatjålme, Arjeplog)

We hebben niet al te best geslapen aan ons idyllisch meertje. Het is gisterenavond namelijk hard beginnen waaien en dat heeft zo ongeveer de ganse nacht aangehouden. We zijn dus vroeg wakker en bijgevolg ook vroeg op pad naar onze wandeling van vandaag: opnieuw een stukje Kungsleden. Het is nog wel een uurtje rijden, dus tegen dat we effectief kunnen beginnen wandelen, is het alsnog 10u30.

Op de parking staat ons trouwens nog een verrassing op te wachten: een wagen met Belgische nummerplaat uit Geel. We zullen hen later toevallig tegenkomen in de hut waar we lunchen en een gezellige kempische babbel houden. Zaaalig.

Een minpuntje is dat het ondertussen is beginnen regenen, al denkt de buienradar en het weerbericht daar anders over: volgens hen is er geen wolkje aan de lucht. Niettemin worden we behoorlijk nat. De eerste 3 km gaat door berkenbos omhoog. Zo’n berkenbos hebben we nog gezien, maar de ondergroei is hier behoorlijk anders met hoge varens, hoge grassen en even hoge bloemen. De foto’s hieronder zijn eigenlijk genomen op de terugweg.

Berkenbos met een hoge ondergroei
En hier echt hoge varens

Naargelang we klimmen, wordt de ondergroei opnieuw lager. Na een 4-tal kilometer komen we aan een eerste hut. Terwijl de kindjes naar het toilet gaan, leren we daar een stel Zweedse dames kennen die van de stuga hun huisje gemaakt hebben voor een weekendje. Ze gebruiken deze even als basis om andere wandelingen te doen, zonder zware rugzak. Wanneer we er op de terugweg opnieuw passeren, zijn ze er opnieuw. Het haardvuur is aan, er sudderen wat tapas op het gasvuur, de fles wijn staat klaar, de sokken liggen te drogen op de kachel, …. Heel gezellig. Ze geven ons nog wat tips voor wandelingen. Maar da’s dus pas voor deze namiddag.

Nu zetten onze tocht verder en trotseren daarvoor regen en wind. Wanneer we uit het berkenbos op een hoogvlakte komen, stopt het met regenen en blijft enkel de felle wind over. Dat zorgt er meteen voor dat we zo weer helemaal droog zijn. Het mag dan wel gestopt zijn met regenen, de wolken zijn er nog wel en belemmeren ons het zicht. Hier en daar kunnen we toch al een glimp opvangen van de omliggende heuvels en bergen.

We laten het bos achter ons, in de verte vangen we een glimp op van bergen
Door de wolken blijven de uitzichten mysterieus
Hier is al terug wat blauw te bespeuren in de lucht. Misschien zien we op de terugweg meer.
Het wolkendek blijft er dreigend uitzien.
We wandelen bergen tegemoet op zoek naar de hut waar we beschut willen lunchenHe

Op sommige stukken is het echt wel modderig en kunnen we met moeite een begaanbaar pad vinden. Lander vindt het natuurlijk leuk om sowieso door het modderige gedeelte te stappen. Hij heeft er al eens een uitbrander voor gekregen vandaag. En dan mispakt hij zich even: vol vertrouwen stapt hij in een stukje modder naast het pad. Tot zijn grote verbazing – en die van ons natuurlijk – verdwijnt niet alleen zijn schoen volledig in de modder, maar zakt hij erin tot en met zijn knieën. Ongelooflijk. Daar schrikken we met zijn allen van. Dat hadden ook wij niet kunnen voorspellen. Het levert hem – naast nog een uitbrander – natte voeten en schoenen op. En – is het nu een gedacht – of is hij nu toch even wat voorzichtiger met al die modder? 😉

Het stukje modder waar Lander tot boven zijn knieën is ingezakt (maar dan op de terugweg)

Na een 6-tal kilometer duiken we opnieuw het bos in op weg naar de hut waar we beschut willen lunchen.
Het blijkt een gezellige hut waar we de Belgen uit Geel tegen het lijf zullen lopen en er een gezellige babbel mee doen. In de hut hangt trouwens een indrukwekkend gewei van een eland. Wat een beest moet dat zijn

Het gewei van een eland

Op de terugweg zijn de wolken wat hoger gaan hangen en worden we getrakteerd op de verhoopte vergezichten.

Eerst opnieuw klimmen naar de hoogvlakte
We laten de vallei met de hut achter ons
De wolken zijn wat hoger geklommen, zo worden we alsnog getrakteerd op de verhoopte vergezichten.
Even heb ik last van dubbel zicht

De sfeer en het tempo zitten er goed in. Hier houden we drankpauze bij het lokale beekje. Het is ondertussen een gewoonte geworden om niet te veel water mee te nemen uit de mobilhome. We drinken het water dat ons door de natuur gegeven wordt.

Drankpauze bij ons cafeetje 😉

Af en toe komen we wat hindernissen tegen. Niets dat ons niet afgaat natuurlijk.

Voor we het goed en wel beseffen, duiken we opnieuw het berkenbos in voor de afdaling naar de mobilhome.

Terug het berkenbos in voor de laatste afdaling naar de mobilhome.

We rijden nog een klein stukje verder zodat we dichter bij het startpunt van de wandeling van morgen zijn. We staan vlakbij een meertje, samen met een Zwitsers gezin gelijkgezinden. Ze hebben hun job opgegeven om met de kinderen te gaan rondtrekken. Ze zijn toegekomen in mei en weten nog niet wanneer ze terug huiswaarts zullen keren.

Na het eten kijken we samen met de kindjes nog naar het nieuws uit België, Nederland en Duitsland. Met grote ogen en heel veel medeleven kijken we naar al die waterellende. Ik vraag me af wat er hier zou gebeuren als er plots zo veel water uit de lucht zou vallen. Hopelijk komen we het niet te weten.

This Post Has 2 Comments

  1. Jan en Joke

    Af en toe een modderbadje is gezond hoor. Er zijn er die daar veel geld voor betalen 😆

Een reactie achterlaten