Herinneringen ophalen (Stora Sjöfallet)

Bert doet nog eens een videocall voor zijn werk. Lander, Fien en ik worden iets voor 9u de mobilhome uit gezet. Terwijl Lander en Fien zich amuseren met een poging tot vissen op het meer, lees ik een boek.
Rond 9u30 vertrekken we dan naar onze populaire poepjeglijwandeling van 2 maanden geleden: we zijn hier 2 keer komen wandelen én poepjeglijden. Na de poepjeglijhelling, loopt de wandeling eigenlijk tussen de bergen door tot je opnieuw uitkomt aan de vallei en een prachtig zicht hebt op een mooie dag. Vorige keer ben enkel ik daar geraakt, wegens de moeilijk begaanbare hellingen. Op deze mooie dag willen we deze wandeling nu samen doen en ten volle van het uitzicht genieten.

Het is wel een mooie dag, maar wanneer we ons klaarmaken om te vertrekken, staat er een felle, strakke wind. We nemen het zekere voor het onzekere en trekken jassen én truien aan. Dat is al een heel poosje geleden. De Zweden naast ons pakken het nog straffer aan: de vrouw trekt zowaar een dikke winterjas aan.
Onze rugzak heeft trouwens zowaar nieuwe pootje gekregen vandaag: Lander wil persé de best wel zware dagrugzak dragen. Hij houdt het zowaar een kilometer vol. Chapeau!

De rugzak heeft pootjes gekregen 😉

We zijn snel op de vertrouwde paadjes, maar op enkele herkenningspunten na, voelt het helemaal niet vertrouwd aan. Ongelooflijk hoe fel het landschap veranderd is op 2 maanden tijd. Bekijk zeker ook de foto’s van 1 en 2 mei nog eens. 

Dit riviertje was hier 2 maanden geleden niet; of toch niet zichtbaar: volledig verborgen in de sneeuw
Zo vol van groen. Wat een verschil met 2 maanden geleden
Het uitzicht herkennen we nog wel.

Lander en Fien vinden het toch geweldig om te bedenken waar ze overal aan ‘poepjeglijden’ hebben gedaan. Met name 1 helling met een fantastisch, panoramisch uitzicht staat in hun én ons geheugen gegrift. 

Poepjeglij-alert!!! Dé helling nadert
Dé poepjeglijhelaing. Bekijk zeker de foto’s van 1 en 2 mei nog eens om te vergelijken.

Voor we het weten, zijn we aan het uiteinde van de wandeling gekomen. Deze keer genieten we hier wel van een prachtig uitzicht op de ganse vallei. We blijven meer dan een uur genieten van de natuurpracht. De kindjes toveren de bergen ondertussen om tot hun speeltuin. Prachtig om zien. 

Het uiteinde van de wandeling
Lunchen mèt uitzicht is top
Zeker als dit het uitzicht is
Bert geniet van de rust…
… terwijl de kindjes de bergen als speeltuin gebruiken. (Wie vindt ze?)
Nog een fotomoment

De terugweg gaat al even vlot als de heenweg en voor we het goed en wel beseffen, staan we alweer beneden.

Er is nog tijd voor een 2de wandeling. Deze brengt ons naar een waterval die het hogergelegen meer verbindt met het lagergelegen meer. De wandeling is nieuw aangelegd dit jaar en gaat 1,5 km over een houten aangelegd pad. Te zot om los te lopen wat ons betreft. Wanneer het paadje stopt, zijn we eerst teleurgesteld: is het dit nu? Dan merken we een pad gemarkeerd door gele bollen op. We gaan er vanuit dat deze ons brengen naar een plek waar we een beter zicht hebben op de watervalletjes. Het blijkt een uitdagend en leuk pad dat ons bij een fenomenale plaats brengt.

Onze 2de wandeling brengt ons op het stukje land tussen de 2 meren. Ze zijn verbonden door een waterval
1,5 km houten pad aangelegd over planten en rotsen. Wow.
Het laatste stukje tot aan de indrukwekkende waterval vereist tot wat behendigheid.

We zijn nog nooit zo dicht bij zoveel watergeweld geweest. Hoe indrukwekkend! Het boezemt ontzag en zelfs een zekere angst in. Ons Fien is eerst zodanig onder de indruk dat ze ons niet wil volgen. Lander volgt eerst wel, maar dringt dan aan om terug te gaan. We begrijpen maar al te goed waarom.
Dat betekent niet dat we er meteen aan toegeven: we laten hen zachtjesaan wennen aan het natuurgeweld en stellen beiden gerust. Uiteindelijk eten we nog een koekje en een drankje en kunnen we met zijn allen genieten van het neerdruisende water.

Ontzaglijk. Indrukwekkend. Natuurgeweld. TOP!

Hierna zijn we uitgewandeld voor vandaag. 12,5 km en 500 hoogtemeters zijn voldoende. Terug aan de mobilhome gekomen, blijken er belgen die in Zweden wonen naast ons te staan. We raken aan de praat en voor we het weten, is er alweer een half uur voorbij. Wanneer zij op wandeling vertrekken, zetten wij onze tafel en stoelen buiten in het aangename zonnetje. De muggen zijn hier momenteel maar schaars aanwezig. Daar gaan we ten volle van profiteren. Bij een glaasje cola en wijn zonder alcohol drinken we op een geslaagde dag vol herinneringen aan koudere tijden.

Balanceren.
Buiten aperitieven met nauwelijks muggen. Heerlijk!

Een reactie achterlaten