De Kungsleden (Stora Sjöfallet)

Een kort mini stukje van de 450 km lange Kungsleden, dé koningswandeling van Zweden, staat vandaag op ons programma. Uiteindelijk zullen we 18 km wandelen in 6u en dat met 650 hoogtemeters. Alweer een hele prestatie van de kindjes.

De eerste 2 km is meteen een stevige klim de bergen in. Daarna verloopt de wandeling veel vlakker, maar zeker niet minder mooi. Het voordeel van zo’n stevige startklim is dat je inspanning meteen prachtige vergezichten oplevert.

Een prachtige start bij het bergriviertje dat toekomt in het dal
Meteen krijgen we een zicht op onze mobilhome en het achterliggende meer.
En klimmen maar
Al snel hebben we een mooi overzicht over de vallei
Even terugblikken na de startklim

Ondanks deze stevige start hebben Lander en Fien er zin in en houden ze de moed erin. Het fantastisch wandelweer helpt daarbij: geen brandende zon zoals we al een paar keer gehad hebben, maar licht bewolkt en een 20-tal graden schat ik. Meer moet dat niet zijn.

Boven komen we op een soort plateau tussen alle bergen in. Hier wordt hetzelfde tempo aangehouden, wat relatief traag is voor vlak terrein.

Een soort plateau tussen de bergen
We wandelen langs prachtige, kristalheldere bergmeertjes …
… en door stenen bezaaid laag struikgewas
Af en toe krijgen we een leuke uitdaging voorgeschoteld

We blijven zo wat aanmodderen tot aan de lunch. Lander en Fien stellen voor om te eten op een prachtige plaats bij een bergrivier.

Bij deze rivier stellen Lander en Fien voor om te lunchen
We zien dat wel zitten.
Het wolkendek mag er ook wezen.
Hmmm. Lekker.

Hierna hebben ze duidelijk nieuwe krachten opgedaan. Eerst gaan het nog wat verder tot we het hoogste punt van de wandeling van vandaag bereikt hebben, na zo’n 9km.

Na de lunch gaat het tempo flink de hoogte in
Mooi hé.

Ikzelf stap nog een dikke halve kilometer verder tot aan een riviertje dat we in de verte zien liggen. 

Bert, Lander en Fien zijn al aan de terugweg begonnen wanneer ik aan het riviertje kom. Ik moet me reppen om hen in te halen.
Ik kom stilletjesaan dichter.
Het tempo blijft hoog liggen door dit prachtige landschap.

Daarna stappen we in hoog tempo terug naar de mobilhome. We kijken ook uit naar de drinkbus van Fien. Die zijn we in het begin onderweg ergens kwijt geraakt. Ze moet uit de rugzak gevallen zijn. We hopen ze op de terugweg nog te recupereren. Helaas. Tevergeefs.

Shhhhttt. Het is hier stil.
Bijna terug in het dal. In de verte zie je een ‘piramide berg’.

Morgen gaan we op zoek naar nog een pareltje.

Wegdromen bij het uitzicht

Een reactie achterlaten