Route 99 en een sprintje naar een oude bekende (Stora Sjöfallet)

Vandaag hebben we genoten van de eenzame rust op én langs de Route 99. We zijn getrakteerd op regen, wolken en zon. De weg zelf reed bij wijlen heel vlot, dan weer waren er rotslechte stukken wegdek waar de winterse koude en sneeuw duidelijk veel schade had aangericht. Sommige stukken waren gerepareerd en leken zo op een lappendeken. Maar op elk moment hebben Bert en ik genoten van de doelloze rit door nauwelijks bewoonde wereld.

Een oneindig lange weg, zo lijkt het wel
Een duidelijk ander soort bos én wolken die meer dreigen
Bos, bos én nog méér bos in de verte
Een doorkijkbos. Ik vind dit alvast heel mooi.
Ook de kindjes houden zich goed bezig

Bij een rit op deze weg komt onvermijdelijk de vraag naar boven waarom deze weg hier eigenlijk ligt. Kilometers en kilometers rijd je door allerhande bossen. Er zijn nauwelijks dorpjes of huizen te bespeuren. Af en toe moet je halt houden of vertragen voor een verloren gelopen rendier. Daar kijken we al niet meer van op. En zo rijden we dus de ganse voormiddag door tot we bij het meest noordelijke punt van onze reis aankomen: Karesuando. Vanaf nu begint een lange en hopelijk leuke terugweg naar België.

Af en toe komen we toch enkele huisjes tegen
Nog meer weg
En nog wat weg
Hier een ander soort vegetatie naast de weg
Prachtig
Dit doet me aan kempisch bos denken: zandgrond en sparren (al staan er hier ook wel wat dennen en berken)
Uiteraard komen we onderweg ook talloze meren en rivieren tegen
Wat dacht je hiervan?
Nog meer weg, nog meer bos, maar toch weer nét dat ietsje anders
Een krommende weg bij een mooie hemel voor in de boekskes
Moeraslandschap komen we ook tegen

Vanaf Karesuando rijden we via een winkelstop in Gällivare naar een oude bekende: Nationaal Park Stora Sjöfallet. Hier hebben we in winters landschap genoten van enkele prachtige wandelingen. Hier werden we warm verwelkomd door het personeel in het naturum. Hier hebben Lander en Fien hun aandenken aan Zweden gekocht. 

Het wordt dus herinneringen ophalen en kijken hoe anders het nationaal park is nu de sneeuw is gesmolten. Morgen en overmorgen geven ze hier nog prachtig weer. Daarom willen we nog voor 18u bij het naturum aankomen zodat we nog informatie kunnen inwinnen over de beste wandelingen voor deze periode van het jaar. 

We trekken een sprintje, maar vergeten daarbij zeker niet te genieten van de prachtige rit naar het park. Enkele maanden geleden was het zo mistig dat we niet eens door hadden dat we de bergen in aan’t rijden waren. Nu staat er een aangenaam zonnetje en kunnen we met volle teugen genieten. De uitzichten vanuit de mobilhome zijn ronduit fantastisch. Ik denk dat Stora Sjöfallet mijn favoriet is hier in Zweden: als je maar 1 nationaal park kan doen, zou ik naar hier komen.

De bergen van Stora Sjöfallet doemen op in de verte
Oei. Wat staat er daar op de weg?
Dit prentje vat alles netjes samen: weg, meer, bos, berg en wolken 🙂

Uiteindelijk stappen we om 17u45 het naturum binnen. Op de valreep. En we krijgen de informatie waar we naar op zoek zijn. Nu moeten we alleen nog een keuze maken tussen alle wandelingen die we kunnen doen. Da’s een taakje voor vanavond of misschien pas morgenvroeg. Want 600km rijden op één dag, kruipt toch een beetje in de kleren.

En tenslotte: het naturum van Stora Sjöfallet

Een reactie achterlaten