Schurken langs de Finse grens (Aareavaara)

We breken op en verlaten de camping. Net zoals vele anderen, zo blijkt. Het blijft me toch verbazen hoeveel Zweden voor een weekendje een paar honderd kilometer rijden en ergens op een camping gaan zitten. Misschien is dat wel het geheim voor het Scandinavische geluksgevoel… 

Op het moment van ons vertrek, begint net een fikse regenbui. Heel lang duurt ze niet. Het zal nog de ganse dag regelmatig even een buitje doen. 

Vandaag starten we onze rit naar het meest noordelijke punt waar we in Zweden geweest zullen zijn: we rijden langs de route 99 naar Karesuando. Dat zou een hele, mooie maar erg verlaten weg moeten zijn die bijna voortdurend tegen de Finse grens aanschurkt. De weg volgt namelijk de Torne, een rivier die de natuurlijke grens vormt tussen beide landen. We zien Finland dus voortdurend liggen.

De Torne, met Finland aan de overkant.

Wat ons meteen opvalt aan de weg zijn de bermen en verwilderde graskanten. Deze zijn bezaaid met een prachtige bloemenweelde waar Bert stikjaloers op is: witte, paarse, blauwe en gele bloemen. Ze zijn allemaal in grote getale aanwezig in de kleurrijke bermen. Bert streeft al jaren naar een soortgelijke wilde bloemenpracht in onze tuin. Niet zonder succes, maar er zal toch nog enige tijd overgaan voor we dit resultaat kunnen bereiken.

Prachtige bermen
Nog meer prachtige bermen
Deze foto is tijdens het rijden gemaakt. Let opnieuw op de bermen.
Deze komen we onderweg ook tegen. Eigenlijk komen we nog steeds regelmatig een verloren gelopen rendier tegen.

Hoewel zeer mooi, is de route 99 een ongelooflijk, lange weg. In de vroege namiddag rijden we opnieuw de poolcirkel binnen. In de late namiddag willen we echt wel even uit de mobilhome. Bert slaat op goed geluk een zijweg in waar in koeien van letters ‘Struves Meridianbåge’ op staat. Dit blijken een reeks van meetpunten die men in de vroege 19de eeuw heeft op poten gezet doorheen verschillende landen om de vorm van de aarde beter te kunnen bepalen. Na een korte, snelle wandeling – wegens de aggressieve muggen – komen we bij een bordje waar zo’n meetpunt gestaan heeft. Ook al is het Unesco werelderfgoed, het stelt niks voor. Gelukkig is er ook het uitkijkpunt over zowat de ganse streek.

Het paaltje dat het meetpunt voor Struves Meridianbåge aangeeft
Ik heb het toch meer voor dit uitzicht

Terug aan de mobilhome rijden we nog een groot half uurtje verder om bij een prachtig plaatsje langs de Torne terecht te komen. Zo brengen we de rest van de avond door met zicht op Finland :-).

Hier slapen we vannacht; een goede samenvatting van de dag: mooie bermen, de Torne én Finland

Een reactie achterlaten