De invasie van de muggen (Lappeasuando)

Gisterenavond leken er al verdacht veel muggen binnen te zitten. We bleven maar muggen dood kloppen. We hadden alle ramen, deuren en kieren al 5 keer gecheckt, maar konden geen gaatje vinden. En toch: er kon altijd nog wel ergens een mug gevonden worden. Zeer vreemd. Tegen dat we gingen slapen, leken we dan toch eindelijk het pleit te hebben beslecht in ons voordeel. Lichtjes uit – euh … ik bedoel: gordijntjes toe – en slapen maar.

Dat was helaas buiten miss Mosquito gerekend. Blijkbaar hadden we toch een exemplaar gemist. In het begin kwam ik nog wel aan slapen toe, maar het duurde niet lang of ik werd gewekt door irritant gezoem naast mijn oor. Miss Mosquito was daar en ik zou het geweten hebben. Met mijn slaapkop dacht ik: ‘laat ze maar even prikken, dan is miss mosquito tevreden en kan ik weer verder slapen’. Hoe vaak heb ik dat niet gedacht vannacht. Maar miss Mosquito kon maar niet genoeg van mij krijgen. Het leek wel een mug met boulemie.

En hoe vaak heb ik Miss Mosquito niet platgeslagen op mijn hoofd of naast mijn oor of op mijn arm of …. Blijkbaar wist ze steeds te ontsnappen als een volleerde Houdini. Mijn lijf voelde overal kriebelen; het was op en top alert. Dankzij miss Mosquito. Ik besloot dan maar – ondanks de warmte – om de bescherming van het donsdeken op te zoeken. Ik kroop er helemaal onder en liet een piepklein gaatje om door te ademen. Zo kon ik toch een beetje soezen tot miss Mosquito weer een rondje rond mijn oren kwam zoemen, schijnbaar ongrijpbaar. Onze tweestrijd duurde tot het eindelijk tijd was om op te staan en het rolgordijntje open ging.

Onvoorstelbaar! Niet moeilijk dat miss Mosquito zo ongrijpbaar was en zo onverwoestbaar leek. Er zaten wel 100 miss mosquito’s te blinken. Tegen het raam van de mobilhome, tegen de zijwand, tegen het gordijn, rondvliegend, …. . Blijkbaar was er vannacht een heuse invasie op poten gezet en de schade was navenant: overal muggebeten. Ik denk niet dat ze 1 lichaamsdeel hebben overgeslagen. 

Hun tactisch plan om de verschillende verdedigingslinies te doorbreken, was dan ook vernuftig. Het dakvenster is dan wel toe en waterdicht, maar blijkbaar niet luchtdicht. Het krioelt van de muggen tussen het dakvenster en het gaas dat daar gespannen is.

Dat gaas is op het eerste zicht wel fijn genoeg om de muggen niet te laten passeren, maar – als ze goed zoeken – vinden ze toch een gaatje waar ze zichzelf door weten te wurmen. Zo komen ze meteen terecht in onze slaapruimte; hun eetruimte waar het banket reeds is opgediend. Ze doen zich te goed aan alle lekkernijen die Bert en ik hen te bieden hebben. Dan start de volgende fase van hun plan. Ze proberen opnieuw te ontsnappen. Helaas voor hen, hebben ze  hier 1 dingetje over het hoofd gezien: met een volle buik, geraken ze niet meer door het gaas.

Onze wraak is dan ook mierenzoet: gedurende een half uur jagen we elke mug die we maar kunnen vinden over de kling. Het is een heus bloedbad. (nvdr: dit mag je letterlijk nemen) Lander en Fien helpen goed mee. Daarna versterken we onze defensie: er wordt een blad papier over het gaas geplakt. Hopelijk blijkt dit vannacht voldoende en slapen we beter of ik word stapelgek (voor zover ik dat nu nog niet ben van al die jeuk overal).

Na het oponthoud veroorzaakt door deze invasie, rijden we verder naar Nikkaluokta om daar de Ladtjovagge valley hike te wandelen. Bij aankomst worden we getrakteerd op fantastische uitzichten. Hier komen immers 3 valleien samen. Dat belooft voor de wandeling. Er heertst hier ook een drukte van belang: letterlijk 100den wandelaars zijn hier met grote, zware rugzakken. Dat moet hier dus wel echt de moeite zijn. De eerste 5 kilometer zijn echter behoorlijk teleurstellend. We lopen de ganse tijd door een breed pad in een berkenbos en kunnen nauwelijks genieten van uitzichten op de vallei. 

De start van de wandeling.
Een wandelboulevard door het berkenbos. Helaas zonder uitzicht op de indrukwekkende vallei.
Wèl een indrukwekkende hangbrug; dat doet het altijd goed

Dan komen we toe bij een meer waar een bootje – tegen een gulle vergoeding – je enkele kilometers verder in de vallei kan afzetten. We besluiten dit te doen in de hoop dat de wandeling verder interessanter wordt. Tegelijkertijd kunnen we zo wat meer afstand afleggen en biedt het ook een welkome afwisseling voor de kindjes. De boottocht is wel heel fijn. De wandeling terug is een beetje een herhaling van de eerste 5km, maar dan toch nog iets beter: af en toe krijgen we de vallei in volle glorie te zien, maar meestal wandelen we gewoon door bosrijk gebied. Al bij al vind ik het een beetje te mager om dit een fantastische wandeling te noemen.

Jammer dat de bergtoppen in de wolken liggen; niettemin behoorlijk indrukwekkend
Zo’n boottochtje is top
Wij zitten op de voorste rij

Maar er lopen hier echt wel 100’en mensen met zware rugzakken te sjouwen. Waarom is deze wandeling dan zo populair? De laatste 7 km – die wij dus niet gedaan hebben – brengen je pas echt de bergen in tot een ‘base camp’ van waaruit je onder andere de hoogste berg van Zweden kan beklimmen. Dat is sowieso stoer om te zeggen. Daarnaast zouden er ook nog wel wat andere wandelingen zijn vanuit dat base camp. Hoe dan ook, zal het daar een drukte van jewelste zijn.

Wij waren in elk geval in recordtempo terug aan de mobilhome: 16,5 km gestapt op 4u05 inclusief rustpauzes (exclusief lunchtijd). Dat is toch behoorlijk snel. Chapeau voor de kindjes. Heel even overwogen we nog een wandeling in één van de andere 3 valleien te proberen, maar uiteindelijk kiezen we eieren voor ons geld. We rijden terug naar de kust om nog eens 2 nachtjes op een camping te gaan staan. Dat is ondertussen al van 29 juni geleden. Ons record :-). Maar eerst nog een tussenstop in Lappeasuando.

Wij wandelen terug, helaas opnieuw voornamelijk door bos
We eten op een plaats mét uitzicht over de immense vallei
dit is het vervolg van de vallei uit de vorige foto
Nog een punt in de wandeling waar we de vallei kunnen bewonderen

This Post Has 2 Comments

  1. Jan en Joke

    Er wacht je nog een carrière als auteur van komische kortverhalen. Tranen met tuiten gelachen.

    1. Ik ben blij dat jullie er tenminste mee konden lachen. Jammer dat een mens niet moet lachen van kriebelende muggenbeten, anders had ik ook heeeeeeeel hard gelachen 😉

Een reactie achterlaten