Terug in Lapland (nationaal park Björnlandet)

We beginnen vandaag opnieuw met onze normale routine: eerst ontbijten om ons dan door het schoolwerk te worstelen. Die routine kunnen we binnenkort eindelijk achter ons te laten: het einde van het schooljaar nadert met rasse schreden. Ons Fien haar schoolboeken zijn al een tijdje uit. Lander zijn wiskunde boeken zijn er ondertussen ook door. Vandaag nog de laatste 2 toetsen afleggen. Daarna hebben we nog wat taal te doen, maar dat zal niet voor vandaag zijn. Desalniettemin zijn we serieus aan’t aftellen. Het schoolwerk vergt heel wat planning, tijd en energie. 

Na het schoolwerk rijden we naar Björnlandet nationaal park. Hier willen we nog eens een paar wandelingetjes maken. Onderweg steken we een grens over. Joehoe!  We zijn weer in Lapland! En dat hebben we geweten: even later is er een rendier dat precies over de middenstreep van de weg loopt en zo het verkeer in de 2 richtingen ophoudt. Zaaaalig om te zien hoe dat beest zich niks aantrekt van de auto’s en de vrachtwagens, halt houdt, eens goed rondkijkt en dan weer verder stapt, nog steeds precies over die middellijn. Dan weer lijkt het naar de kant te gaan, maar het bedenkt zich op de laatste moment om toch weer terug naar die midellijn te gaan. Fantastisch om zien als je niet gehaast bent :-).

Ik ben trouwens onder de indruk van de laatste 40km naar het nationaal park: 40 km onverharde weg aan een stuk. En al die tijd komen we geen enkele auto tegen. Wel 1 fietser die net thuis arriveert. Als Belg kan je je dit nauwelijks inbeelden: 40 km zonder iemand tegen te komen. Dat op zich vind ik al geweldig. Daarnaast mag het landschap er ook best wezen. We rijden in een soort brede vallei hoofdzakelijk begroeid met groene naaldbossen. Geen saai of eentonig groen, maar wel 50 tinten groen ;-). In het begin is deze weg goed genoeg om 70 km/u te rijden. Maar hoe dichter we bij het park komen, hoe slechter de weg wordt. Zo halen we de laatste paar kilometers nog maximaal 30km/u. 

Tegen dat we aankomen en dat we de dagrugzak hebben gepakt, blijkt het al 13u. In plaats van echt aan de wandeling te beginnen, kiezen we ervoor om aan het hutje bij de ingang van het park te eten. Hier pikken we vol enthousiasme terug een vroegere draad op: we stoken een vuurtje tijdens de lunch. Dat schijnt de muggen ook weg te houden. Daarna is het eindelijk zo ver en beginnen we onze wandeling. De wandeling van 3,7km zou volgens de brochure 3u tijd kosten. We betwijfelen dat een beetje en kiezen er dan ook voor nog wat te verlengen door te combineren met een andere wandeling. 

Ons eerste blik op Björnlandet national park
Vuurtje stoken bij de lunch
Het bospad
Zicht vanaf de andere kant van het meertje; wie goed kijkt, kan de mobilhome zien

6km verder en 2u later zijn we alweer aan de mobilhome na een mooie, maar zeker geen uitzonderlijke wandeling. Helaas ook met constant gezoem van muggen rond onze oren. Al lijken ze hier niet echt te steken hier zo lang je in beweging bent. We maken nog wat schoolwerk aan de hut waar we eerder geluncht hebben. Het is misschien niet ideaal, maar Lander en Fien vinden het alvast een leuke plaats om schoolwerk te maken.

Lander oefent ook nog even als houthakker met wisseld succes. Al is het natuurlijk wel superleuk om te doen.

Onze houthakker in opleiding

Na ongeveer 2 km van de ingang van het park, staat er trouwens al een hut waar je kan overnachten. Als alles goed loopt, zullen we die hut morgenavond eens uitproberen en er een nachtje slapen. De kindjes kijken er alvast naar uit. De muggen hopen we dan onder controle te houden met een kampvuur (en lange broeken en truien en deet en ….) :-). Over dat avontuur schrijf ik morgen wel weer. Ik zal het helaas niet kunnen posten: er is daar geen gsm-dekking. Spannend hé 😉

Een reactie achterlaten