Luidruchtig gewekt, voorbeeldige dag (Gulsele, Junsele)

Vannacht, 4u30 een auto passeert luid toeterend op het zandweggetje aan onze mobilhome. Meer gebeurt er gelukkig niet, maar Bert en ik schrikken wel wakker. Voor Bert het begin van enkele uren wakker liggen. Ik had meer geluk. Je kan je wel afvragen waarom er hier getoeterd moet worden op dit verlaten zandweggetje. We zien maar 2 mogelijkheden: ofwel een Zweed die niet kan hebben dat er iemand wild kampeert, ofwel stond er een of ander dier op de weg. Ik hoop dat het om het 2de gaat, maar ik vrees het eerste. Ik ga er mij alvast niet aan storen.

De waterval die ik gisteren ontdekt had, wordt het eerste doel van de dag. Lander en Fien zijn erg onder de indruk van de waterval. Het is dan ook de grootste waterval die we hier in Zweden al gezien hebben.

Is dit geen prachtige waterval?

We wagen ons aan een stevige klim omhoog om de waterval ook van de bovenkant te kunnen bewonderen. Onderweg komen we verschillende plateautjes tegen die we gretig gebruiken voor fotoshoots.

Stevige klim omhoog met af en toe een obstakel op de weg
Een happy triootje
Ook van bovenaf mag het zicht er wezen
Wat een duo

Ook bovenaan de waterval is een bruggetje voorzien zodat we helemaal rond kunnen wandelen.

Daarenboven is hier een ‘natuurrondgang’ gemaakt: een korte rondgang voor kinderen waarbij elke 10 meter een dier wordt voorgesteld, vaak voorzien van extra didactisch materiaal zoals een pootafdruk of de houtschilfers die een bever van een boom heeft gebeten. Lander en Fien vinden ook dit geweldig, wij grijpen de kans om hen wat bij te leren over de verschillende dieren.

Een laatste blik achteruit

We hebben geen zin om hier ook nog aan het huiswerk te beginnen, dus rijden we nu eerst een eindje verder tot aan de Stenbergsleden, een korte wandeling van 3,5 km. Hier eten we en maken we schoolwerk om er dan even op uit te trekken. De wandeling begint erg mooi tussen verschillende meren belicht door een dramatisch ogend wolkendek. Het laatste gedeelte is eerder saai, op de muggen na dan. Die beginnen trouwens gigantische proporties aan te nemen. Niet qua grootte, wel qua hoeveelheid en bloeddorst. En we zijn nog maar halverwege Zweden!!! Wat moet dat in het Noorden zijn.

Eerst een stukje door het bos
In de eerste kleinere meertjes steken waterlelies hun kopje boven het water
Een dramatisch wolkendek leidt tot fantastische vergezichten

We zijn vanaf nu dan ook naarstig op zoek naar een goede oplossing. We zijn vandaag al een keertje extra gestopt om goede bescherming te vinden in Solloefteå, maar zonder resultaat. We blijven zoeken. Ondertussen doen we geen korte broeken meer aan en – ondanks het goede weer – ook onze truien. Ik zet zelfs mijn kap op om de muggen zo weinig mogelijk plaatsjes te geven waar ze kunnen steken. Maar blijkbaar vinden deze kwelgeesten ook mijn vingers, handen en gezicht een lekkernij. Ook eten en schoolwerk  maken, doen we nu meestal binnen dankzij dit ongedierte. Als er niet al te veel zijn, vinden we nog de moed ze te trotseren. Zoals vanavond op het alweer prachtige plaatsje waar we halt houden voor de nacht. Als kers op de taart, komt de zon er ook nog door en krijgen we een mooie blauwe hemel te zien (op een paar wolkjes na dan toch).

We vinden de moed om de enkele muggen te trotseren. Helaas is er binnen enkele minuten al versterking toegekomen
Het houdt Fien en Lander allemaal niet tegen om pootje baden ruim te interpreteren
’s avonds drijft de zon de wolken weg en krijgen we plots een blauwe hemel op enkele wolkjes na
Een panormafoto vanop het puntje van het schiereiland

Het masterplan is ondertussen om  opnieuw naar het noorden te rijden: Kiruna en Abisko. Het noorderlicht hebben we hier gemist, maar de middernachtzon wil ik zeker gezien hebben. We komen hier – op 700 km van Kiruna – al stevig in de buurt. De zon gaat onder om 23u19 en om 02:27 is ze alweer van de partij. Lange dagen dus.

Een reactie achterlaten