Een dag vol verrassingen (Västanås)

Vandaag ontbijten we maar binnen om niet meteen al van ’s morgens opgegeten te worden door de muggen. 

Gisterenavond waren ze ook al heel actief, maar hadden we toch nog de moed om buiten te eten. Vanochtend dus niet. Daarna beginnen we aan het schoolwerk. We zijn dus nauwelijks buiten geweest en dat verklaart meteen ook hoe het komt dat we een gigantisch onweer niet hebben zien aankomen.

Plots is het aan het donderen, bliksemen en regent het pijpenstelen. In een wip en een flip staat buiten alles onder water. Bovendien hebben we buiten nog onze tafel en stoelen staan, wat strandspullen en liggen onze zwembroeken nog te ‘drogen’. Gelukkig allemaal wel onder de luifel van de mobilhome, maar dat mag niet baten. Het onweer is zo hevig dat het water alle kanten uitspetst. En ook onder de luifel staat snel een hele hoop water. Alles wordt (opnieuw) nat.

Wij proberen ondertussen gestaag verder schoolwerk te maken: alles snel proberen op te ruimen heeft geen enkele zin in dit onweer.

Later zal ik het ergste nat eraf vegen met een doekje en alles nat wegsteken in onze mobilhome. Dat zullen we later nog eens moeten laten drogen.

Deze dag heeft echter nog meer verrassingen in petto. Vandaag wordt weer een dagje rijden: we willen in Sundsval geraken bij een kampeerwinkel. Ons grootste raam blijft niet open staan. Dat is geen verrassing meer, want dat was al het geval toen we de mobilhome kochten. Maar met het warmer wordende weer, merken we dat we dit grote raam toch heel graag ver open zouden kunnen zetten. In de kampeerwinkel hopen we nieuwe steunen te vinden die het raam netjes open houden. Dat zal uiteindelijk ook lukken en Bert installeert de nieuwe raamsteunen later vandaag in een wip en een flip.

Wanneer we echter halt houden voor onze middagpauze – het is ondertussen al 13u15 – zien we een man in elkaar stuiken op de parking. Het is meteen duidelijk dat het er niet goed uit ziet. Christian Eriksen springt meteen in mijn gedachten. Wij rijden net onze parkeerplaats in. En nog voor we maar zijn kunnen uitstappen, staan er al een 3-tal Zweden bij de man en ze nemen meteen actie. Ongelooflijk. Eentje doet wat checks en begint dan hartmassage toe te passen terwijl een andere de ambulance al aan het bellen is. Er is duidelijk volk genoeg en zijn van mening dat we geen toegevoegde waarde meer kunnen leveren. We sluiten dus onze gordijnen zodat wijzelf en onze kindjes niet de hele tijd zitten staren en gluren naar de ongelukkige man. Het gebeuren laat echter een serieuze indruk na en we zijn allemaal wat van slag. Zeker wanneer er stevig op de deur van onze mobilhome wordt gebonkt. Er wordt gevraagd of wij de man misschien kennen want ‘hij ziet er niet Zweeds uit’ en men kan niemand vinden die de man lijkt te kennen. De vrouw voegt er ook nog aan toe dat ze denkt dat hij het niet zal halen….

Hoewel onze gordijntjes waar we de onfortuinlijke man zouden kunnen zien toe zijn, zien we de hulpdiensten wel toekomen. De eerste ambulance is er uiteindelijk vrij snel, gevolgd door nog een 2de grotere. Hierna zullen nog 2 andere ambulances toekomen, een grote brandweerwagen en nog een kleinere. Al bij al indrukwekkend. Voor we goed en wel gegeten hebben – niet dat we nog veel honger hebben – en terug vertrekken, is de man afgevoerd en de plek des onheils gepoetst. Wij blijven er nog een tijdje stilletjes van.

Na onze tussenstop voor het raam van de mobilhome en een bezoekje aan de ICA verlaten we de kustsnelweg en rijden opnieuw het binnenland in. We vinden een rustig plaatsje om de nacht door te brengen. We proberen ook al wat van onze spulletjes te laten drogen. Bij een wandelingetje ’s avonds ontdek ik nog een mooie waterval verderop. Die gaan we morgen samen verkennen. Van mij mag ‘morgen’ gerust wat minder verrassingen in petto hebben.

Een rustig plaatsje in het groen om van de dag te bekomen
De stoelen en de luifel laten we al wat drogen
Bij een avondwandeling ontdek ik alvast deze mooie waterval. Morgen meer 😉

Een reactie achterlaten