Vallonbruk & deviltime (Skutskär)

We hadden gisterenavond al de indruk dat we in een prachtig dorpje terechtgekomen waren. We starten de dag dan ook met een wandelingetje door Strömsbergs Bruk. Onze eerste indruk van gisteren wordt volledig bevestigd: Strömsbergs Bruk is een prachtig voormalig fabrieksdorpje. En toeval of niet: het werd gesticht door een Waal in 1643: Welam Wervier. Hij richtte hier een fabrieksdorp op dat halfafgewerkte metalen fabriceerde voor de oorlogsindustrie. Er bestaan hier in de buurt wel meer van die fabrieksdorpjes. Hiernaar wordt gerefereerd als de Vallonbruk naar de vele ervaren arbeiders die uit Wallonië naar hier migreerden. Straf hé. 

Het dorpje is al lang geen fabrieksdorpje meer, maar de statige en mooi gerenoveerde fabrieksgebouwen maken er nu een zeer pittoresk dorpje van. Het was zo mooi en fotogeniek, dat ik voortdurend vol bewondering stond te gapen en zo het tempo van Bert en de kindjes niet kon bijhouden. Je zal ze dan ook nauwelijks terugvinden op de foto’s.

Riviertje met een oude spoorwegbrug op de achtergrond
Een eerste prachtig gebouw
Uitzicht op de voormalige fabrieksgebouwen
Vijver met op de achtergrond een cafeetje
Het herenhuis van het dorp
Even gluren bij de dam; hier had ik ze bijna terug te pakken 🙂

Bij de speeltuin kwam ik hen weer tegen ;-).

Bij de speeltuin vind ik iedereen weer terug 🙂
Een zicht op de rivier vlak bij de speeltuin.

Na deze verkennende tocht, rijden we al naar een strandcamping een half uurtje verder: vandaag geven ze nog mooi weer, terwijl het morgen gaat regenen. We willen nog even van het goede weer profiteren. Bovendien hebben we (lees: ik ;-)) vanavond WiFi nodig om de match van de Rode Duivels tegen de Finnen te kunnen volgen. Maar voor we naar het strand gaan, toch nog even schoolwerk maken want dat hadden we nog niet gedaan vandaag.

Verder halen we ook onze tondeuse nog eens boven om Bert en mijn haar te kortwieken. En ook de wasmachines op de camping worden door Bert gretig gebruikt om onze was weg te werken.

Een meer dan volle dag dus afgesloten als eenzame supporter in Zweden van de Rode Duivels: de kindjes lagen dit keer al in bed en Bert is niet echt een voetbalfan. Voor de volgende match, denk ik dat de kindjes toch mogen opblijven. Of toch minstens 1 helft 🙂

Een reactie achterlaten