Puffen, rijden en puffen (Hårby, Ekolsund)

Om 8u ’s morgens is het al te warm om nog in de zon te ontbijten. Eigenlijk is het niet zo verrassend als je bedenkt dat de zon hier al om 3u30 (!) opkomt. In elk geval voelen we ze bijten, dus verstoppen we ons in de schaduw.

Vandaag is het de beurt aan Fien om zich nog eens aan de klas te laten zien. Het wordt een fijn weerzien met de klasgenootjes. Daarna maken we ons vliegensvlug klaar om verder te rijden. Morgen hebben we met Kristiaan afgesproken in Tobo bij Uppsala, een oude klasgenoot van mij die ondertussen in Zweden woont en werkt. We hebben dus wat kilometertjes te doen in de brandend hete zon. Het is echt puffen geblazen.

Fien babbelt met haar klasgenoten.

’s Middags zoeken we een lunchplek een beetje verder van de weg met wat groen zodat we toch een klein beetje verfrissing hebben. In de namiddag doen we ook nog een extra stop om de drinkbussen terug bij te vullen en een beetje te bekomen van de hitte. We hebben geluk: we stoppen bij een meer en kunnen onze voeten er even in steken om af te koelen. Zaaaaalig.

Even stoppen om de drinkbussen bij te vullen en een fris luchtje te scheppen
Allemaal even voetjes koelen in het frisse water


Daarna weer verder in ons bakoventje. We hebben een leuk plekje gevonden aan een meertje waar de kindjes zouden kunnen zwemmen. Helaas steken wegenwerken er een stokje tussen: wanneer we er bijna zijn, blijkt de weg afgesloten. De kindjes verteren de tegenslag gelukkig goed. Onderweg naar het dichtsbijzijnde alternatief kopen we nog wat ijs in de ICA om onszelf wat te troosten.

Onze slaapplaats zal Hårby worden. Het blijkt een heel mooi alternatief: we staan tussen het groen, hebben wat schaduw en staan rustig. Daar komt later op de avond wel verandering in: het blijkt hier een soort mekka voor vogelliefhebbers. Vanaf 19u komen er voortdurend auto’s toe met hun gerief.

Ons plaatsje in het groen. We halen ook onze BBQ boven.
Eten op ons terras

Ik doe ook een mooi wandelingetje in de omgeving en kom toch een aantal interessante en verrassende dingen tegen. Wat dacht je van klaprozen zo groot als mijn hand? Even later sta ik oog in oog met een hertje. Dan weer vind ik een runesteen uit de vikingtijd, verborgen tussen het hoog gras. En – misschien nog het meest bizar – een indrukwekkende kerstbomenhaag.

Klaprozen zo groot als mijn hand.
Oneindig weidelandschap
Mijn paadje verdwijnt tussen het struikgewas
Plots huppelt er een hertje tussen de velden. Het stopt even om naar mij te kijken
Een mooie, oude runesteen uit de vikingtijd
Een kerstbomenhaag… nog nooit gezien. Best mooi.

This Post Has 2 Comments

  1. Jan en Joke

    Benieuwd naar het verslag van je bezoekje bij Kristiaan 🙂

Een reactie achterlaten