Ontzag (Löttorp)

Eeuwenoud en piepjong

Ontzag. Verwondering. Verbazing. Dat is wat een mens voelt wanneer hij een 1000 (!) jaar oude en helaas stervende eik ontmoet. Een van de oudste eiken van Europa. Misschien wel de oudste. Niemand kan het met zekerheid zeggen. Maar dus stervende. Sinds 2012 is hij er heel erg aan toe. Vandaag is er nog maar 1 tak die blaadjes draagt. Als je goed kijkt, zie je die tak op de voorgrond van de foto’s. Toch blijft deze oereik een ongelooflijk ontzag opwekken. Ik word er heel stil van en vraag me ondertussen af of we er als mensheid nog in zullen slagen om een boom 1000 jaar ongemoeid te laten groeien. Zullen er 3021 bomen zijn die vandaag zijn beginnen groeien? Ik vrees ervoor.

Ontzagwekkend. De ene groene, nog levende tak is hier goed zichtbaar.

In de omgeving van deze eik staan nog heel wat jongere, imposante exemplaren. Vaak omgeven door een hoop stenen. Dat geeft de eiken extra cachet en geeft de omgeving een sprookjesachtige schoonheid. In zo’n landschap kan ik uren rondwandelen. Helaas gaat het maar om een relatief klein stukje land en zijn we erdoor voor we er erg in hebben.

Wandelen tussen eeuwenoude eiken…
een prachtig en inspirerende omgeving.

Dan maar terug naar de mobilhome en buiten nog wat schoolwerk maken voor het begint te regenen. Volgens onze weerapps is het al aan het regenen. Gelukkig zijn de apps fout en krijgen we zelfs het schoolwerk nog af voor de eerste druppels vallen.

Op de terugweg naar de mobilhome met de 1000 jaar oude eik op de achtergrond .
Hoe inspirerend kan het zijn: vllak bij de eeuwenoude eik schoolwerk maken 😉

We beginnen aan het laatste gedeelte van onze tocht richting Öland, een groot en naar verluid, prachtig eiland in het Zuid-Oosten van Zweden. Hier zou het weer vanaf morgen top moeten zijn. Of toch al geen regen. Vandaag echter valt het nog met bakken uit de hemel, dus we willen hier ook niet te vroeg aankomen.

We zijn het bos gebied nog niet goed uit, of we worden getrakteerd op een aangename verrassing. Plots zien we een vos vlak langs de mobilhome. Het prachtige dier maakt geen aanstalten om weg te vluchten, maar is nieuwsgierig naar het groot wit gevaarte dat komt aangereden. We zijn met zijn allen opgewonden aan het staren naar de vos en zo vergeet ik dat ik deze keer niet aan het rijden ben en mijn fototoestel bij de hand heb. Tegen dat ik van de verrassing bekomen ben, slaag ik er toch nog in een kleine glimp van dit prachtexemplaar vast te leggen. Wow. 

Toch nog een glimp van de vos ‘gevangen’
Even proberen te vissen tijdens onze lunchstop

Over de rit zelf valt niet zo veel te melden: regen, nat, mistroostig en ga zo maar door.
De brug naar Öland is wel het vermelden waard: een brug van 6 km lang en 40 meter hoog brengt ons op het eiland. Het eiland lijkt echter een grote ontgoocheling. Het lijkt niet echt een rustig eiland en het verkeer is erg druk. Ook de omgeving maakt niet meteen veel indruk. Hoe verder we naar het noorden van het eiland rijden, hoe kalmer het wordt en ook het landschap wordt interessanter.

Na mijn avondwandelingetje kom ik enthousiast terug en denk ik dat dit eiland echt wel de moeite waard zal zijn. Hier alvast enkele impressies.

Nooit geweten dat er ook zoutwaterzwanen bestonden.

Een reactie achterlaten