Natte voeten pad (Hamra Nationalpark)

Vandaag wandelen we de Hamraleden, voornamelijk door ‘wetland’. Zeg maar gerust door drassig, modderig en door-en-door nat terrein. En dat is nog een understatement. Ik vermoed dat het hier nu ongeveer op zijn natst moet zijn met de pas gesmolten sneeuw en enkele dagen regen. Ondanks de grijze en onheilspellende lucht, zou er vandaag alvast niet veel extra water meer uit de lucht vallen. Dat is al mooi meegenomen.

Van in het begin van de wandeling is het zoeken naar een min of meer droog plekje om je voet neer te zetten. Vaak is dat plekje niet te vinden op het pad en moet er een klein ommetje gemaakt worden om droge voeten te houden.

Zoeken naar een droge plaats om de voeten neer te zetten
Soms is er even een droger bospaadje

We vorderen dus niet erg snel, maar dat is helemaal niet erg. Zo hebben we meer tijd om rond te kijken en de schoonheid van het landschap in ons op te nemen. Op de natste plaatsen is er gelukkig een houten paadje voorzien. Dat geeft voldoende hoogte om net boven het water te blijven.

Op verschillende plaatsen is er een houten paadje voorzien waarvoor we heeeeel dankbaar zijn

Er afvallen doe je beter niet: op verschillende plaatsen hebben we de diepte gepeild met Bert zijn wandelstok. Je gaat minstens tot je enkels in het water, maar op verschillende plaatsen was het water verraderlijk veel dieper. Tot zelfs een meter diep!

Ik had het niet echt verwacht, maar de wandeling is een ongelooflijk mooi pareltje. Waarschijnlijk deels doordat we dit type landschap niet gewoon zijn.

Prachtig, grijs en nat

Bij de eerste schuilplaats houden we al eventjes halt om al dat moois en nats goed te laten doordringen . Op de terugweg zullen we dat nog een keertje overdoen, maar dan met iets meer zon.

Een eerste stopplaats

’s Middags houden we halt bij een kijkhut met haardvuur. Niets leuker dan een vuurtje stoken. Het blijft me ook verbazen hoe gemakkelijk berkeschors in brand vliegt.

Ondanks de houten paadjes en alle voorzichtigheid die we aan de dag leggen, kunnen 3 van de 4 wandelaars de binnenkant van hun schoenen toch niet droog houden. De verraderlijke bodem zit hier zeker voor iets tussen: ongelooflijk hoeveel water mos kan bijhouden en hoe diep het kan inzakken wanneer je erop staat. Het is net een spons. Af en toe denk je je voet dus te zetten op een stuk aarde dat veilig boven een plas uitsteekt, maar dan zak je er plots tot over je enkel in terwijl je er al het water nog eens uitduwt ook door er met je volledige gewicht op te steunen. Eens je je voet eraf haalt, veert die ganse bodem gewoon terug naar zijn vorige volume. Van veerkracht gesproken.

Sokjes uitwringen en schoenen legen

Terug aan het startpunt van de wandeling gekomen, moet er ook nog schoolwerk gemaakt worden. Dat doen we terwijl we opnieuw een vuurtje stoken. Daar kunnen we meteen ook het water voor onze Royco soepjes op opwarmen. Zalig genieten ook van het zonnetje dat zich in de loop van de namiddag af en toe laat zien tussen de wolken door.

Een reactie achterlaten