Een off-day (Strömsund)

Voor mij wordt het een totale offday vandaag. Het begint allemaal met de toets van onze Lander die niet meteen lekker loopt (nvdr: understatement!). En hoewel het Bert is die de toets afneemt aangezien ik het meeste van de leerstof heb aangebracht, ben ik toch ‘mijn kas aan het opvreten’. Ik help Fien ondertussen met haar schoolwerk, maar merk desondanks heel goed dat de toets voor geen meter loopt. Heel frustrerend als je weet dat hij het eigenlijk wel kan of zou moeten kunnen. Ik moet echt op mijn tanden bijten om niet in te grijpen. Een gevoel dat de meeste leerkrachten waarschijnlijk wel herkennen. Achteraf zullen Bert en ik onenigheid hebben over de aanpak. Eigen kinderen lesgeven is toch niet altijd evident, zeker niet als de 2 leerkrachten van mening verschillen…

Het gevoel dat de onenigheid achterlaat, blijft me nog de hele dag achtervolgen. Het feit dat we een hele dag rijden, helpt ook niet meteen. Ik doe ’s middags wel een kort wandelingetje in het natuurgebiedje waar we gestopt zijn om te eten, maar het helpt niet om het slechte gevoel permanent weg te krijgen. Het is trouwens wel een mooi natuurgebied, maar echt wandelen is niet mogelijk. De sneeuw is niet hard genoeg meer om erop te wandelen, en er is nog te veel sneeuw om erlangs te wandelen. Dat is meteen ook de reden dat we nu enkele honderden kilometers willen zakken.

Een laatste keer een besneeuwd landschap?
Alleszins alweer een prachtig landschap

Ondanks het miezerige weer, is het eigenlijk een erg mooie rit. De weg meandert op en neer door het landschap. Regelmatig zien we troepjes rendieren grazen langs de weg en om de 10 km zitten er een soort parelhoenen of patrijzen. De ene blijft dapper zitten – soms ook op de weg – de andere vliegt angstig weg wanneer we aan komen gereden. Hoe meer kilometers we doen, hoe minder sneeuw we zien liggen langs de kant van de weg en hoe groter de dorpen terug worden. Het is duidelijk dat we terug dichter bij de echte, bewoonde wereld komen.

Uiteindelijk geraken we na een lange dag tot in Strömsund. We hadden daar een mooi plaatsje langs een van de vele meren op het oog, maar de weg er naartoe blijkt nog afgesloten. Uiteindelijk wordt het een plaatsje langs de rivier en helaas ook langs de E45, op wandelafstand van het centrum van Strömsund. Daardoor zal ik later – als de kindjes al in bed liggen – te voet naar de ICA kunnen om de voorraden wat aan te vullen. Supermarkten zijn hier immers alle dagen van 8u tot 22u open. Tijd genoeg dus om nog boodschappen te doen.

Schoonheid vind je overal; ook op weg naar de ICA 🙂

This Post Has 4 Comments

  1. Wim

    Onenigheid (nvdr: understatement?) 😉

  2. Tom Berghmans

    Leuk om jullie vanuit Lubbeek te kunnen volgen 🙂
    Ik kan me voorstellen dat thuisonderwijs niet altijd simpel is, maar dat jullie dat heel goed gaan doen.
    Hoe smaken de Løvburgers? Passeren jullie ook Hardangervidda park? Dat vond ik prachtig. En hoever rijden jullie noordwaarts? Groeten, Tom

  3. Grimme Bogaerts

    Hey Tom,
    het ambetante is dat Hardangervidda in Noorwegen ligt. Dat is momenteel geen optie. Als we Noorwegen binnen zouden kunnen, passeren we er normaal wel…
    Tot hiertoe zijn we tot Kiruna gereden. Dat is al redelijk naar het Noorden (voor Zweden). Als we deze zomer teruggaan, plannen we ook Treriksröset. Noordelijker dan dat punt kan je in Zweden niet geraken…
    Groetjes in Lubbeek

Comments are closed.