Zaagdag (Ammarnäs)

We hebben zaterdag zonet omgedoopt tot zaagdag. Hopelijk blijft de naamsverandering bij 1 weekje. Het was vanmorgen echt niet te doen. Misschien zit het veel te vroeg wakker worden er voor iets tussen. Vanaf 6u rijden de Zweden hier af en aan. De ene sneeuwscooter na de andere wordt hier ‘gelost’. Vervolgens worden de bijhorende aanhangwagentjes volgestouwd met eten, drinken, langlauflatten en nog veel meer spullen. Het is duidelijk dat heel wat mensen hier een vakantiehuisje hebben in de bergen en nog een laatste keer willen profiteren van het mooie weer, de nog besneeuwde bergen en het bevroren meer. Wij waren dus allemaal veel te vroeg wakker en zo wordt zaterdag helaas omgetoverd tot zaagdag.

De spirit van het moment, voor eeuwig vastgelegd tijdens de eerste klim 😉

Dat heeft er ons niet van weerhouden om – mits de nodige moeite – eerst schoolwerk te maken en vervolgens alweer een hele mooie wandeling in de bergen te maken.
De eerste 2 km moest er duchtig geklommen worden. Dat levert hele mooie uitzichten op. We komen ook bijzondere boomsoorten tegen, zoals de girafberk.

Een mooi uitzicht tijdens de klim naar de top.
We komen heel bijzondere bomen tegen. Hier zie je een girafberk, door sommigen ook dromedarisberk genoemd

Helaas lijkt het wel alsof er voor elke meter die we stijgen ook wolken bijgemaakt worden. Eens boven zien we dus niet zo heel veel meer, maar dat laten we niet aan ons hart komen. Het blijft heel fijn wandelen over een mooie bergkam, ondanks felle wind en regelmatig wat striemende sneeuw. Af en toe weet het zonnetje de wolken toch wat weg te drijven zodat we een glimp kunnen opvangen van de verschillende valleien. 

Het zicht op de top is helaas eerder beperkt
We wandelen verder over de bergkam. Gelukkig zien we wel goed waar we naartoe moeten.
Alle is wit
Af en toe kunnen we toch een glimp opvangen van de prachtige vallei

’s Middags eten we ook nog boven in de kou zodat FIen en Lander hun favoriete bezigheid (poepjeglijden) nog wat kunnen beoefenen en Bert en ikzelf van het uitzicht kunnen genieten. Bert en mijn vingers doen na een tijdje echt wel pijn van de kou. Mijn vingers zijn nauwelijks nog in staat hun werk te doen. De koude lijkt vreemd genoeg geen enkel vat te hebben op Lander en Fien. Ik kan het maar moeilijk begrijpen.

Na een afdaling komen we opnieuw tussen de bomen terecht waar de wandeling plots veel zwaarder wordt omdat we voortdurend tot onze knieën wegzakken in de sneeuw en omvallen. We scheppen hopen sneeuw in onze schoenen, met natte sokken en voeten als gevolg.

Even de schoenen sneeuwvrij maken en de sokken uitwringen
Een besneeuwd riviertje
Onze gids wijst ons de weg door de smeltende sneeuw
Opletten dat we de juiste brug nemen over het stroompje

Het zonnetje dat ondertussen terug van de partij is, heeft hier duidelijk haar werk gedaan. De bovenlaag van de sneeuw kan ons niet meer dragen.  We overwegen zelfs even te kruipen om ons gewicht beter te verdelen en zo niet meer weg te zakken in de sneeuw. Een koekjespauze helpt echter ook om terug op krachten te komen en verder te ploeteren. Na enkele kilometers ploeteren, zijn we toch heel blij terug op een gewone weg te terecht te komen.

Uiteindelijk zijn we na een 13-tal km terug bij de mobilhome. We maken een vuurtje in de schuilhut en een lekker Royco-soepje om te bekomen van het avontuur. De wandeling was alweer een pareltje en het ploeteren de moeite waard.

Een vuurtje maken met het Royco-moment op de achtergrond

Vanavond eten we trouwens eland met groentenpuree en een pepersausje om terug op krachten te komen. In de plaatselijke supermarkt kon ik iets dat lijkt op een elanden-steak kopen. Wanneer ik het uit de verpakking haalde, bleek het niet echt steak, maar meer heel veel laagjes vlees. Ik heb het in de pan ‘geroerbakt’ en wanneer het klaar was leek het wat op kebabvlees. De smaak was natuurlijk helemaal anders. Iedereen vond het erg lekker. Zeker voor herhaling vatbaar, al wil ik volgende keer toch proberen een echte elanden-steak vast te krijgen.

’s avonds ga ik nog een 2de keer de berg op, ditmaal alleen. Ik hoop op een mooie zonsondergang in de bergen en op enkele mooie foto’s. Beneden in het dal ziet het er immers erg mooi uit. Boven komen de wolken helaas opnieuw opzetten, maar volgende foto’s mogen er toch wezen.

In de verte wordt er nog 1 top mooi verlicht door de zon
Een spel van licht en donker
De bergen gaan bijna helemaal op in de wolken

Een reactie achterlaten