Elanden … check (Ammarnäs)

Vandaag vertrekken we in Sorsele, maar eerst nog een wandelingetje maken. Na wat schoolwerk uiteraard. We hebben online een brochure gevonden van een wandeling die vertrekt in het centrum van Sorsele. Op papier lijkt het alvast een interessante wandeling. De realiteit blijkt anders. Behalve een mooi puntje aan een rivier, gaat het om een slecht aangegeven en weinig interessante wandeling. Na een tijdje besluiten we dan ook gewoon terug te gaan naar het plaatsje aan de rivier, daar te eten en dan terug naar de mobilhome.

Ik poseer even bij de mooiste plaats van de wandeling
Lander en Fien maken hier alvast een nest voor de watervogels. Ik betwijfel een beetje of ze graag zo open en bloot nestelen.
Tijdens het wandelen

Eigenlijk hadden we nog niet beslist waar we naartoe zouden rijden. Gezien onze goede ervaringen met onze ‘zijsprong’ richting Stora Sjöfallet enkele dagen terug, doen we nu iets gelijkaardigs. We rijden van de E45 af richting Ammarnäs, de toegangspoort tot het Vindelfjällens naturreservat.

De 90 km lange rit er naartoe is alvast buitengewoon prachtig. Het zonnetje schijnt overtuigend zodat we goed kunnen zien hoe de heuvels links en rechts van de weg stilletjesaan bergen worden. De weg slingert zich door naaldbossen en langs rivieren en meertjes, die de ene keer links en dan weer rechts van ons te zien zijn. We moeten opnieuw een keertje halt houden voor rendieren die even de weg blokkeren. En dan zien we plots rechts van de weg 3 grazende elanden. Hoewel de elanden een heel pak groter en sterker zijn dan de rendieren die we eerder zagen, reageren ze beduidend schuwer. Ze trekken zich meteen wat terug in het bos. We draaien de mobilhome iets verder en rijden nog een keertje langs in de hoop ze iets beter te kunnen zien. We krijgen ze helaas enkel te zien tussen de bomen door, maar niet echt goed. De derde keer dat we passeren zijn ze nog nauwelijks te bespeuren. We parkeren de mobilhome dan ook tevergeefs langs de kant van de weg. Jammer.

Het plaatsje dat Bert had gezocht in Ammarnäs is prachtig gelegen aan een bevroren meer met daarrond prachtige, nog witte bergen. Hoewel we de enige mobilhome zijn, is het best druk: er staan her en der sneeuwscooters geparkeerd. De bijhorende mensen zijn niet te bekennen. Later zullen we leren dat de Zweden hun sneeuwscooter gewoon laten staan tot de volgende dag of totdat ze opnieuw naar hun weekendhuisje verder in de bergen langs het meer rijden. Tot 23u blijven er regelmatig sneeuwscooters met aanhangwagentjes vertrekken. Het lijkt me in elk geval wel leuk, zo’n weekendje in de bergen.

Wij maken buiten in het zonnetje nog wat schoolwerk. Later op de avond amuseren Lander en Fien zich met het gadeslaan van de vertrekkende sneeuwscooters. 

Vuurtje stoken in de hut met op de achtergrond enkele sneeuwscooters
Alvast een kijkje nemen op het bevroren meer; het ijs blijkt nog 50 cm (!) dik

Wanneer beiden uitgeteld in bed liggen en de afwas achter de rug is, vertrek ik nog voor een avondwandeling op het meer in de hoop nog enkele mooie kiekjes te nemen van de ondergaande zon. Voor ik het weet, heb ik 2,5 km gewandeld op het meer, de ondergaande zon achterna. Prachtig. En ook wel superglad. Ik probeer behoedzaam te stappen en de ruwere plekken op te zoeken. Dat verhindert echter niet dat ik een aantal keer bijna tegen de vlakte ga. 1 keer val ik effectief. Gelukkig vangen mijn handen goed de schok op. Dit is trouwens ook de eerste keer dat we bijna volledig ‘off grid’ zijn in Zweden: geen telefoonontvangst en dus zeker geen internet. Tenzij op sommige plaatsen op sommige momenten, net 1 blokje. Ik kan dus maar beter niks breken. Ik ga nu nog iets voorzichtiger.

Wanneer ik veilig terug in de mobilhome ben, bedenk ik mij dat ik nog nooit zo’n lange ijswandeling heb gemaakt: 5,5 km. Een fijne en ietwat spannende ervaring.

This Post Has 4 Comments

  1. Dana

    Die ijswandeling, daar ben ik nu jaloers op, zie! Heb je ook het kenmerkende “gebrul” van op zichzelf bewegend ijs gehoord?

    1. Tiens, nee. Ik wist niet dat ijs moest ‘brullen’. We hebben 2 dagen later nog zo’n ijswandeling gemaakt, maar ook toen niets gehoord. (Wèl andere spannende dingen beleefd, maar dat komt nog)

  2. Caroline

    Wauw seg, supermooi daar! Merci dat we mogen meegenieten! 🙂

    1. Met veel plezier. Jij kan hier met je geoefende oog nog veel mooiere plaatjes schieten. 😉

Een reactie achterlaten