Ijsvissen (Kronogard Naturreservat)

Fien en Lander zien het ijsvissen helemaal zitten. Het schoolwerk vliegt vooruit en ook op de wandeling naar het meer lopen ze voorop. Het uitzicht bij het meer is nog steeds fenomeel. Zelfs nog meer dan gisteren door het overtuigend zonnetje en een prachtig wolkendek. Fien en Lander willen meteen beginnen met vissen, Bert en ikzelf willen de omgeving eerst nog wat verkennen. Wij trekken uiteindelijk aan het langste einde ;-). 

Fien en Lander lopen voorop: ze kijken uit naar het ijsvissen
We komen toe bij het bevroren meer
Voor we ijsvissen, eerst de omgeving nog wat verkennen
De omgeving is adembenemend mooi

Tijdens onze wandeling over (!) het bevroren meer, komen we uiteindelijk op een heel mooi plaatsje terecht waar we er opnieuw in slagen om een gebruikt gat in het ijs opnieuw open te krijgen. Dit keer geven we de kindjes hun zin: hier gaan we ijsvissen. Met een stok, garen en een wasspeld bouwen we een geïmproviseerde vishengel. De kans dat we iets vangen is klein, maar het gaat tenslotte om de ervaring en de beleving. Veel minder om het resultaat. 

Ijsvissen: vol spanning wachten of we iets kunnen vangen.

Het is best gezellig en ook een beetje spannend. Ik had gelezen dat je het meeste kans hebt bij de bodem of net aan het oppervlak. We proberen beide (en ook andere hoogtes), het resultaat is helaas steeds hetzelfde: geen vis. Ik vermoed dat ze hun neus ophalen voor de Deense kaas en Deense worst die we als lokaas gebruiken. Al lijkt er van de worst wel een beetje geknabbeld… Na onze eigen lunch rond het ijsgat, geven we het op en wandelen we terug naar de mobilhome.

Toch wel een heel mooie plaats om te ijsvissen, te eten en gewoon gezellig samen te zijn.

We rijden nog even terug naar Jokkmokk voor een winkel: al ons brood is ondertussen alweer helemaal op. Fien en Lander werken nog wat terwijl ik winkel. Daarna gaan we op weg naar een camping waar we de komende dagen hopen door te brengen. Bert gaat woensdag opnieuw een dagje werken, dus we hebben de nodige faciliteiten nodig. De camping ligt in het Kronogard Naturreservat. Ondanks de recente website, blijkt het telefoonnummer niet correct. We besluiten toch te proberen en gewoon langs te rijden. 

Het prachtige Laplandse landschap gaat geenszins vervelen. Wanneer we afslaan om naar de camping te rijden, gaat de baan zeer snel over in een onverharde weg. Het is nochtans nog 10 km tot de camping. Toch een beetje spannend. Op de camping zelf, is er ook nergens iemand te bekennen. Niet aan de receptie, niet aan de sanitaire voorzieningen, niet aan de huisjes die er staan. Er lijken ook niet echt plaatsen voor mobilhomes te zijn; alle plaatsen lijken ingenomen door vaste caravans. Uiteindelijk rijden we een klein stukje terug om op een verscholen parking met (droog) toilet te gaan staan.

10 km onverharde weg door de bossen om tot bij de camping en het natuurgebied te geraken

Fantastische keuze: we zitten nog steeds midden in het natuurreservaat. De rust is enorm. ’s avonds ga ik nog even de omgeving verkennen. Formidabel! Geen levende ziel te bekennen én wat een uitzichten. Blij dat we dit ommetje toch hebben gemaakt.

Ondergaande zon in the middle of nowhere …. euh…. Lapland.

Ik probeer trouwens ook het toilet even te gebruiken. Dat blijkt een hele onderneming: het huisje is volledig omgeven door een dikke meter sneeuw. Hier is duidelijk al een tijdje niemand meer geweest: geen Corona-gevaar dus. Ik probeer of ik niet in de sneeuw zak. Dat blijkt gelukkig niet het geval. Al bij al geraak ik dus nog relatief gemakkelijk bij het toilet. 

Ik heb helaas pech: het WC-papier is op. Even terug door de sneeuw en naar de mobilhome. Zo wordt naar het toilet gaan toch een hele belevenis. 

Een reactie achterlaten