Meer van hetzelfde (Jokkmokk)

Vandaag een laatste keer op wandel in het winterse Stora Sjöfallet National park. Wellicht komen we in de zomer nog een keertje terug. We vertrekken in dezelfde vallei als gisteren, maar willen nu een ander pad volgen. Dit blijkt echter niet gemarkeerd, dus volgen we de verse sporen van enkele langlaufers. Deze brengen ons uiteindelijk terug op de uitstekende ‘poepje-glij-helling’ van gisteren. FIen en Lander zien het wel zitten om zich daar een tijdje te amuseren.

Op wandel in de sneeuw .
Opnieuw op de ‘poepje-glij-helling’ van gisteren.

Ikzelf zie dat het weer in de bergen iets klaarder lijkt dan gisteren en wil de wandeling van gisteren graag proberen af te maken. Ik trek alleen verder, terwijl Bert bij de kindjes blijft.

Het weer tussen de bergen is in eerste instantie inderdaad beter, maar tegen dat ik bij het uitkijkpunt over de vallei ben aangekomen, is het toch terug overtrokken. Ik maak een paar maar heb helaas geen spectaculair helder uitzicht over de vallei.

Helaas is het overtrokken wanneer ik op het uitkijkpunt ben

Na iets meer dan een uur ben ik terug bij de rest van het gezin. Lander en Fien zijn zich nog altijd goed aan het amuseren, ook al is ook hier het weer even heel wat minder. We laten ze nog een tijdje spelen en bellen nog even met mijn jarige vader voordat we aan de afdaling beginnen. We hebben ondertussen gemerkt dat Fien haar sneeuwwitte muts op de heenweg is kwijtgespeeld. We hopen deze op de terugweg terug te vinden, ook al is het zoeken naar een speld in een hooiberg.

We hebben geluk: de langlaufers moeten haar gevonden hebben, want ze hangt netjes op ooghoogte in een boompje geknoopt. Dankjewel!

Daarna is het nog eens rijden geblazen. Eerst een 80-tal kilometer het natuurpark uit, terug naar de E45. Dan op de E45 naar Jokkmokk. Onze gasfles is immers weer leeg en daar kunnen we een nieuwe kopen. Ook al is Jokkmokk niet zo groot, het is blijkbaar zo’n beetje de hoofdplaats van de Sami en Lapland. We rijden naar een plaatsje net buiten Jokkmokk, precies op de poolcirkel om de nacht door te brengen.

Tijdens een telefoonwandelingetje ’s avonds, ontdek ik nog een verloren paadje dat na ongeveer 3km uitkomt bij een prachtig verstild bevroren meer. Fenomenaal. Er zijn verschillende gaten in gemaakt om te ijsvissen. Helaas allemaal weer dichtgevroren. Eentje krijg ik terug open gestampt na wat proberen. Ik steek mijn hand er tot mijn pols in, maar voel aan alle kanten alleen ijs. Wow. Hoe dik is dat ijs nog. Misschien een leuk idee om morgen met de kindjes terug te komen en geïmproviseerd te ijsvissen. 

Een reactie achterlaten