In de bergen (Stora Sjöfallet National park)

Tot hiertoe had ik het niet echt door, maar na de wandeling van vandaag kan ik het niet meer ontkennen: we zitten in de bergen! We hadden links, rechts en achter ons al wel eens een glimp van een berg gezien tussen wat wolken door. Maar dat gaf nooit het gevoel echt in de bergen te zitten. Tot nu dus.

In de late voormiddag trekken we op pad – na het schoolwerk uiteraard – voor een klimmetje naar een subtop. De echte top vereist echt klimgerief. We vertrekken in de mist en we kunnen alleen maar hopen dat het boven opklaart zodat onze inspanningen ook beloond worden. 

Het begint op te klaren. We zien dat het top is 🙂

En ja hoor! We hebben ongelooflijk veel geluk. Op het moment dat we wat hoogte maken, trekken de wolken wat weg. Uiteindelijk kunnen we de ganse vallei in volle glorie bewonderen. We moeten er wel ijzige, bijtende kou voor trotseren en ongelooflijk veel wind. Deze blies ons bijna weg. Letterlijk.

Op weg naar de top
Het zicht wordt beter en beter
Lander en Fien volgen op een afstandje
De top geeft ons een overzicht op de ganse vallei

Gelukkig staat er op de top een gsm-mast met bijhorend aartslelijk gebouw. Daar kunnen we beschut eten terwijl onze handen tegen sneltempo bevriezen. Even je handschoenen uit en je voelt het gevoel in je vingers zo wegtrekken. Niet langer dan 10 seconden zijn er nodig voor je vingers pijn doen van de kou. Bert had na enige tijd geen gevoel meer in zijn handen en moest ze opwarmen aan zijn lijf. Gelukkig zijn onze vele laagjes kleren wel bestand tegen wind en vrieskoude zodat ons lijf, benen en tenen wel lekker warm blijven. 

We zoeken bescherming tegen koude en wind

Dit was met verve de allerkoudste lunch die we ooit gegeten hebben. Toch klaagt niemand, ook Fien en Lander niet. 2 trotse papa’s dus. En natuurlijk worden we beloond met een fantastisch uitzicht over de ganse vallei. We kunnen zo ver zien dat we denken dat we zelfs een glimp van het onbereikbare Noorwegen hebben opgevangen.

Het andere gedeelte van de vallei

De afdaling gaat zeer snel. In het bijzonder het eerste gedeelte waar de strakke bijtende wind nu recht in ons gezicht blaast. We bedekken ons zo goed mogelijk met muts, zonnebril en sjaal tot over onze neus. Maar zelfs dan voel je je lippen bevriezen. Wat is het fijn om 50 meter lager het gevoel in je gezicht en vingers stilletjesaan terug te krijgen.

Plots worden we ook omringd door 2 merkwaardig geklede pinguïns die gracieus op hun buik de afdaling maken. Plezier gegarandeerd.

2 merkwaardige pinguïns schuifelen mee naar beneden
Huppelend naar beneden

In de mobilhome kikkeren we helemaal op bij een Royco-soepje. Terug tijd voor nog wat schoolwerk dus. 🙂

Een buitengewoon bankje

This Post Has 2 Comments

  1. Dana

    Het ziet er echt wel ijzig koud uit daar🥶

    1. Absoluut. Ik zou niet kunnen zeggen hoe koud precies, maar alleszins het koudste dat ik ooit heb gehad (aan mijn handen dan :-))

Een reactie achterlaten