Stilte (Stora Sjöfallet National park)

De dag neemt een moeilijke start. Het schoolwerk van Lander – staartdelingen – loopt voor geen meter. Uiteindelijk gaan Bert en Fien al voor een wandelingetje op het Vassaraträsket meer, terwijl Lander en ikzelf verder ploeteren. Tegen de tijd dat we eindelijk klaar zijn, is het al zo goed als middag. We besluiten toch eerst nog een stukje te rijden.

Het plan is om stilletjesaan terug naar het Zuiden van Zweden te rijden, maar dan via de E45 en niet via de E10. De E45 blijkt veel rustiger en mooier. Helaas betekent dat ook dat de weg in mindere staat is. Mits aangepaste snelheid valt het al bij al wel mee, al veren we af en toe iets harder op en neer dan goed is. Wanneer we bij een afslag richting het Nationaal park van Stora Sjöfallet komen, beslissen we eerst te eten en te bekijken of we die richting uit willen. In de zomer zijn daar prachtige wandelingen te maken, maar kan het nu ook door die dikke lagen sneeuw? Er is daar ook maar heel weinig bewoonde wereld en schijnbaar geen winkels. Gelukkig hebben we nog voldoende voorraad (gas, water, batterij, eten, …). Uiteindelijk besluiten we een kijkje te gaan nemen. In het slechtste geval moeten we rechtsomkeer maken zonder dat we iets beleefd hebben.

We zullen geen spijt krijgen van onze keuze. Na een dik uur rijden langs de hoogste bergen van Zweden, komen we aan het ‘Naturum’. Zeg maar de toeristische informatie van het nationaal park. Tegen onze verwachtingen in, blijkt het zelfs open te zijn en bevrouwd door 2 heel vriendelijke dames. We krijgen een warm onthaal, veel informatie én suggesties voor wandelingen die we waarschijnlijk zelfs nu nog kunnen doen. Tenminste zo lang de sneeuw hard genoeg is zodat je er niet door zakt. Dat willen we wel proberen. Via de tentoonstelling maken we kennis met het nationaal park, haar fauna en flora én de Sami. Deze is ook heel kindvriendelijk opgevat en zo leren ook Lander en Fien wat bij. Ze nemen trouwens ook een trofee mee uit het winkeltje: ze hebben hun aandenken aan Zweden al beet.

Met de trofee op stap

Aangezien we vandaag nog niet veel buiten zijn geweest, willen we toch nog graag even de benen strekken. We kunnen het begin van de wandeling morgen al verkennen. Dat levert weer prachtige taferelen op in sneeuwwitte landschappen. Dit keer met statige bergen die zich af en toe tussen de mist door laten zien op de achtergrond. En een zon die al even mysterieus doet en zich maar heel af en toe laat zien door de wolken heen.

Even rondkijken en genieten
Op stap met de bergen op de achtergrond

Na enkele kilometers besluiten Fien, Lander en Bert terug te keren om het schoolwerk van vanmorgen verder af te werken en nog wat spelling te doen. Ikzelf wandel nog een stukje door. Een ingave van het moment. Na een tiental minuutjes wandelen zet ik mij op een boomstam en sluit mijn ogen om van de stilte te genieten. Eerst suizen mijn oren nog wat, niet gewoon aan het ontbreken van allerhande achtergrondgeluid. Gelukkig stopt het na een tijdje en kan de stilte mij overvallen. De stilte is natuurlijk niet echt stil: de wind laat zich stevig horen vandaag. In de winter staat hier eigenlijk altijd een stevige wind, zei een van de dames daarstraks. Maar dat deert mij natuurlijk niet. Integendeel. Het geeft mij het gevoel van alleen aan de natuurelementen te zijn overgeleverd. Ik geniet met volle teugen. Af en toe valt de wind ook bijna weg. Dan hoor je bijna niets meer. Zelfs geen vogeltjes. En ook al duurt het maar enkele milliseconden, het is een machtig gevoel: sneeuw, koude, wind, zon, wit, stilte, …

Berg, meer, zon en sneeuw. Helemaal verstild.
Een mooi stukje hout

Na een tijdje ga ik toch maar mijn kroost terug achterna, terwijl ik de rustgevende schoonheid van het witte landschap verder tot mij laat doordringen. Hier en daar doe ik pogingen er iets van op foto vast te leggen. Dat lukt natuurlijk niet, maar het zal me er niet van weerhouden het morgen toch opnieuw te proberen.

Een reactie achterlaten