Met hondenslee op pad (Gällivare)

De kindjes zijn vroeg wakker vandaag. Zou het met het hondensleeën te maken hebben? Of zou Bert ze wakker gemaakt hebben? Hij gaat vandaag nog eens deelnemen aan een BNI-vergadering. Die start om 7u. Daarna nog een coaching gesprek. Ondertussen maak ik schoolwerk met Fien en Lander. Spelling voor Lander, rekenwerk voor Fien. Tot slot elk nog een kwartiertje lezen. Dan kan het aftellen beginnen.

Samen elk een kwartiertje lezen op bed

Ook in mijn hoofd is het aftellen naar het hondensleeën begonnen. Zou het echt de moeite zijn? Of eerder weggegooid geld? Om 12u30 kunnen we eindelijk vertrekken. We nemen afscheid van Kiruna. We hebben immers besloten niet verder omhoog naar de Noorse grens te rijden, maar terug zuidwaarts te keren. We overwogen even in Riksgränsen een dag of zo te gaan skiën. Niet dus. Iets buiten Kiruna, in Abisko, zijn ook prachtige wandelingen te maken. Maar het is nog te vroeg in het seizoen om daaraan te beginnen. Er ligt nog veel te veel sneeuw. We komen in de zomer nog wel eens terug.

Onze aankomst, na 500 meter op een onverhard slijkbaantje met veel en stevige gaten in, gaat niet onopgemerkt voorbij. We worden verwelkomd door enthousiast geblaf van een 50-tal husky’s van snowdog.se . Ongelooflijk, wat een kabaal! Fien houdt meteen haar handen beschermend over haar oren. Terwijl Bert, Fien en ik eerder onwennig rondlopen tussen al die honden, gaat Lander meteen kennismaken met de prachtexemplaren die al uit hun hok gehaald zijn. Craig, de schotse eigenaar van snowdog.se is ons ondertussen hartelijk komen begroeten. Het is een man die met heel veel passie spreekt over zijn honden. Je ziet en voelt zijn passie ook aan de manier waarop hij met zijn honden omgaat. Deze man speelt geen rolletje, maar hij meent wat hij zegt.

Lander gaat meteen kennismaken met de honden

Ook Bert, Fien en ik gaan kennis maken met de honden terwijl Craig ze verder voorbereidt op de tocht. Ik loop er nog steeds wat onwennig tussen. Wat mij opvalt is hoe verschillend al deze honden zijn. Het zijn stuk voor stuk atleten (dixit Craig) en er zitten werkelijk prachtexemplaren tussen (dixit mezelf). Het zijn allemaal heel lieve aaibare honden. 

Een prachtexemplaar

Er staan ook al 2 sleeën te blinken. Het ziet er naar uit dat we zelf zo’n slee gaan besturen. Craig zal ergens in de buurt blijven met zijn sneeuwscooter.

Er moeten nog enkele honden uit hun hok gehaald worden. Ze weten heel goed wat er gaat gebeuren en lijken allemaal te roepen ‘neem mij!’, ‘neem mij!’, ‘neem mij!’. Dan is het zover. Lander neemt plaats op de eerste slee, Bert zal die besturen. Fien en ik pakken de andere. Eens de honden ingespannen zijn, zijn ze werkelijk niet meer te houden. Ze snokken met al hun kracht aan de slee die gelukkig nog goed vast hangt aan een paal. Wanneer ze wordt losgemaakt, schieten we vooruit en is het slee-avontuur echt begonnen.

De slee en 2 coole jongens 😉
De eerste slee is ingespannen
Ook onze slee wordt ingespannen

In het begin sta ik nog wat onwennig op de slee en word ik overdonderd door de kracht van mijn husky’s. Ongelooflijk. Als ik mijn 5 atleten even laat gaan, hebben we de slee van Bert meteen ingehaald. Eerst maneuvreren we een stuk door de bossen. De honden weten gelukkig de weg. Al moet je de slee ook wel wat bijsturen om de bochten goed te nemen. Je doet dat, net zoals bij skiën, door je gewicht te verplaatsen. En wat ik vooral moet doen, is remmen. Remmen, remmen en nog eens remmen. Ik word er moe van. De husky’s van onze slee zijn duidelijk sterker, enthousiaster en ontstuimiger dan die van de eerste slee. 

Na het bos, komen we plots op een open vlakte terecht, omzoomd door statige dennen. De open vlakte blijkt een bevroren meertje. Craig heeft ons verzekerd dat we er niet zouden inzakken. Bovendien zou zo’n slee blijven drijven, zei hij al lachend. :-).

Het landschap is werkelijk fenomenaal. Het komt recht uit de boekskes. Het is echter moeilijk om er veel aandacht voor te hebben. Als bestuurder moet je continu je aandacht bij je team honden houden. Niettemin geniet ik er met volle teugen van, terwijl ik maar blijf remmen om genoeg afstand van de slee van Bert te houden. Ik vind het zonde om de krachten van mijn team zo te verspillen. Er is echter geen andere manier om ze in te tomen.

Op enkele plaatsen stoppen we even op aangeven van Craig die ons dan staat op te wachten met zijn sneeuwscooter en foto’s en filmpjes van ons maakt. Die zal ik later nog delen; hij moet ze eerst nog doorsturen. Even stoppen, geeft wat tijd om eens goed rond te kijken. Zo lang je maar niet vergeet de rem goed ingeduwd te houden; anders zijn ze weer weg.

Net zoals de sneeuw, de dennen, sparren en berken, vliegt helaas ook de tijd voorbij. Voor we het goed en wel beseffen, zijn we alweer terug. Ook dat merk je goed aan de honden: ook zij kunnen hun stal al van ver ruiken en steken op het einde nog een tandje bij.

Ik heb tot hiertoe nooit echt een band gevoeld met een dier, maar ik moet toegeven dat zo’n sledetoch meteen een band schept met de dieren die in je team zitten. Het is een heel fijn gevoel om te ervaren. Ik begrijp de band tussen bv paard en berijder nu beter denk ik. Ik ga de honden uit mijn team dan ook 1 voor 1 strelen om ze te bedanken voor hun inspanning.

Lander vraagt of hij in de kooi mag bij enkele – best al wel grote – pups. Craig waarschuwt ons dat zijn kleren geruïneerd zullen zijn, dat ze opspringen, enz. Maar hij wil het toch. Ook ons Fien, die het over het algemeen niet zo heeft voor honden, wil tot onze grote verrassing proberen. Heel erg knap! Zou zij de band met haar team honden ook gevoeld hebben? 

Een stukje taart met warm sap of een warme koffie bij het haardvuur maakt de beleving compleet. Craig is een goeie verteller. We vragen hoe Covid-19 impact heeft op zijn inkomsten. Hij is zo waar 80% van zijn omzet kwijt. Zonder steun van de overheid, zou hij het hoofd niet boven water kunnen houden. Wow! Ook in Zweden houdt Covid-19 lelijk huis.

Even napraten bij taart en een warm drankje

Na een half uurtje of zo, nemen we voldaan afscheid en zetten we onze tocht verder. Hondensleeën heeft een prijskaartje, maar is een wel een echte aanrader. We kunnen Craig en snowdog.se helemaal aanbevelen. En nog een laatste tip: hoewel het heel leuk en romantisch klinkt, ga NIET voor een sleetocht onder het Noorderlicht. Je moet toch op je honden letten en hebt geen tijd om naar boven te kijken, tenzij je je laat rijden natuurlijk…

This Post Has 6 Comments

  1. Dana

    WoW, die hondensledetocht…nu ben ik echt jaloers🤨

    1. Wèl, ze vertelden ons dat het zo makkelijk is om in de winter ‘even’ tot daar te komen: vliegertje tot Kiruna en je bent zo voor een weekendje daar 😉

  2. Jan & Joke

    Ja hallo, wat een fantastische ervaring !!! We lezen met plezier en een grote smile jullie avonturen? Have fun !

  3. Gunther

    Dit moet een fantastisch avontuur geweest zijn. Toen ik Lander bij de honden zag, beeldde ik me in dat Lander onmiddellijk naar die honden zou gaan van het moment dat jullie op het werf kwamen.

Een reactie achterlaten