Sneeuw, sneeuw, sneeuw (Klampenborg)

Waw. Wakker geworden in betoverend mooi sneeuwlandschap. Benieuwd of we hier ook uit weg geraken. Het brood is op, maar we kunnen nog wel even verder met warme maaltijden. Dus als het moet, wachten we tot alles weer gesmolten is en rijden we dan verder. Voor we proberen, maken we nog even een wandeling in de sneeuw mét bijhorend sneeuwbalgevecht.

Dan gaan we het er toch maar op wagen. Denkend aan ons avontuur op Kerstavond in onze eigen tuin, vinden we het best wel spannend. het grote verschil is dat we ondertussen andere banden hebben laten steken. Na lang wikken en wegen hebben we gekozen voor 4-seizoensbanden die neigen naar winterbanden. Een goede keuze zo blijkt: de mobilhome zet zich vlotjes in beweging. Ook de eerste helling – op een zandweg nota bene – verloopt probleemloos. We komen vanuit het haventje terug in het dorpje. Dat ligt er maagdelijk wit bij. Zo maagdelijk dat ik eerst geen idee heb waar de weg precies loopt. Na wat rondkijken, zien we iets verder toch autosporen. Dààr ligt de weg dus. Top! We kunnen verder. We rijden echt wel door een laagje sneeuw van een tiental centimeter: af en toe wat minder en af en toe wat meer, afhankelijk van de precieze plaats. Ik begrijp nu ook waarom die stokken dienen die om de 20 meter vlak naast de weg omhoog steken. Op de heenweg vond ik die een beetje vreemd, maar nu ben ik blij dat er iets is dat de zijkant van de weg aanduidt.

Altijd rechtdoor in de sneeuw

Een beetje verder komen we 4 Zweden tegen die in het midden van de weg wandelen. Ik zet de mobilhome stil om ze te laten passeren want we hadden al gemerkt dat Zweden veel aandacht hebben voor de zwakke weggebruiker. Ze komen een kijkje nemen aan de mobilhome en doen ook even een bandencheck (echt waar!). Ze worden goedgekeurd. We kunnen verder. We rijden traag, maar gestaag en – behalve de stress bij elke tegenligger – is het eigenlijk wel fijn om door zo’n wit, besneeuwd landschap te rijden. Ons doel: een winkel om wat inkopen te doen. Voor het zover is, moeten we nog wel een obstakel voorbij: plots staat er een vrachtwagen stil, mooi aan de kant van de weg en komt er zo’n fluo-geel mannetje op ons afgehold terwijl hij teken doet om te stoppen. Blijkbaar staat er iets verder een vrachtwagen op zomerbanden en die geraakt de helling niet op. Hij gaat nog een keertje proberen: we kunnen best ofwel omdraaien en een andere weg zoeken, ofwel ons parkeren achter die andere vrachtwagen en geduldig wachten. We kiezen voor het laatste. Een 10-tal minuten later weet de geplaagde vrachtwagen dan toch te passeren. We kunnen weer verder. Onze bandjes zijn in dit weer dus echt wel beter dan zomerbanden.

Even later staan we aan de winkel. Terwijl ik inkopen doe, probeert Bert ergens een Covid-test vast te krijgen. Helaas zonder resultaat: je kan je telefoonnummer achterlaten met de belofte dat men terug zal bellen…. Tot op heden hebben we nog geen telefoontje gehad. In de winkel viel het me trouwens op dat wèl bijna iedereen een mondmasker droeg. Wie zei alweer dat men dat niet deed in Zweden? En al het winkelpersoneel had ook zo’n face-shield op én handschoenen aan.

We beslissen om naar een natuurreservaat 10 km verderop te rijden. Het is een klein eiland van een zakdoek groot en lijkt op het eerste zicht ook niet het mooiste, maar sneeuw maakt alles toch altijd veel mooier. We besluiten daar de dag door te brengen met een sneeuwwandeling, een sneeuwman maken, een sneeuwballengevecht én schoolwerk. Ook zo vliegt de dag voorbij. Het zal misschien niet onze mooiste dag in Zweden worden, maar alleszins een spannende. Morgen nog meer spanning: de sneeuw is ondertussen aan het smelten gegaan en vannacht gaat het wat vriezen. Eens kijken wat onze mobilhome op een ijspiste kan 😉

This Post Has 3 Comments

  1. Hild Bogaerts

    Dag trekkers,
    Ook al hebben we hier van enkele losse dagen met dikke smeltende sneeuwbuien kunnen genieten. Doch ben ik jaloers op die mooie avontuurlijke winterlandschappen.
    Geniet er ten volle van en met wat geluk kan je de volgende keer een eland of…… fotograferen in de wildernis?!?
    Groetjes, tante Hild

    1. Grimme Bogaerts

      Dag tante Hild,

      helaas, nog geen eland gezien. Vandaag al wel veel elandenkeutels. ’t Is al een begin hé 🙂

  2. Lore Devos

    Hallo avonturiers,
    Wij lezen de verhalen vol verwondering!
    Het is leuk om via de foto’s mee te kunnen genieten van de prachtige natuur daar!
    Genieten jullie er maar goed van!
    Lieve groetjes van (juf)Lore en de kinderen van L4 🙂

Comments are closed.