D-day

  • Post category:Scandinavië / Zweden
  • Reading time:3 mins read

Dinsdagochtend 6 april. De vogeltjes fluiten vrolijk. Veel te vroeg trekt het verkeer op de Bollenberg en het bijbehorende lawaai zich op gang. Heel erg vind ik het niet, want ik lig al een tijdje klaarwakker in bed. Zou het van verkeer zijn? Of toch ook van de zenuwen?Vandaag is het immers D-day: we vertrekken naar Zweden. De kindjes hebben er alvast heel veel zin in. De zenuwen die gisteren heel aanwezig waren in de vorm van buikpijn en maaginhoud die niet wou blijven zitten, lijken nu helemaal verdwenen. Het witte sneeuwtapijtje dat vannacht is gevallen – sneeuw in april (!) – lijkt een schuchtere poging om ons te overtuigen alsnog thuis te blijven. Dat zal niet lukken. Het helpt wel om de kinderen wat af te leiden zodat wij de mobilhome vertrekkensklaar kunnen maken. Ook Hanna – een vriendinnetje dat ons Fien komt uitzwaaien – is een welkome afleiding. Uiteindelijk draaien we om half negen de oprit af, uitgezwaaid door Inge, Leon, Ella en Hanna die allemaal de bijtende wind trotseren. Dapper.

Voor ons is het op naar de eerste horde. Die zou er iets eerder zijn dan we dachten: de dieselpomp aan de DATS24 wou echt niet meewerken (of waren het misschien onze zenuwen ;-)). Na wat proberen en wisselen van pomp, is het uiteindelijk toch gelukt om de mobilhome vol te tanken en konden we eindelijk echt vertrekken en kilometers gaan vreten. 

De natuurelementen lijken vastbesloten om ons in België te houden met donkere wolken, zware sneeuwval, wegen die niet gestrooid zijn, tergend trage chauffeurs, … Het zal niet baten: zonder aarzelen rijden we door. 

Nee, dit is nog geen foto van Zweden…

Dit tafereel zal zich trouwens gedurende de hele dag blijven herhalen: felle sneeuwbuien, hagelbuien en regenvlagen plagen ons de ganse weg. Gelukkig worden ze regelmatig afgelost door een stralend zonnetje.

De eerste echte horde – de grens met Nederland – wordt rond 9u45 genomen. Om 10u30 volgt de tweede horde: de grens met Duitsland. Na een vlotte pitstop op de middag bereiken we rond iets voor 17u de haven. We rijden een zijstraatje in en parkeren ons. Ik neem de kindjes mee voor een wandelingetje, terwijl Bert kookt. Dat wandelingetje viel trouwens veel beter mee dan verwacht voor een industriegebied. We volgen even een fietsweggetje en voor we het goed en wel beseffen zitten we in het groen met een uitzicht op de haven en – heel belangrijk – onze boot.

Naast een fantastische voorgrond ook zicht op de haven én onze boot

Na een deugddoende warme maaltijd en de bijhorende afwas, zijn we klaar iets voor 19 klaar om ons aan te melden. Ook dit loopt zeer vlot en iets na 19 staan we met de mobilhome als eerste in de wachtrij. We zouden wel pas rond 20u30 op de boot mogen rijden, maar in zo’n haven valt er altijd wel iets te beleven: er passeren massa’s vrachtwagens, met tractoren, mobilhomes, maaidorsers, een vrachtwagen van het leger, en nog zoveel meer als cargo. Zo vliegt de tijd en kunnen we de sfeer er goed inhouden zoals je kan zien op de foto bovenaan dit bericht.

Wanneer het dan eindelijk tijd is, zijn we allemaal dolenthousiast en we zitten dan ook zo in onze kajuit. Nu is het wachten tot de boot eindelijk vertrekt naar Malmö om ons daar rond 7u15 af te zetten. Het was een lange en vermoeidende dag. Maar gelukkig eentje die erg vlot verlopen is. Slaapwel allemaal!

Een ruime kajuit mét – buiten beeld – een raampje naar buiten

This Post Has 6 Comments

  1. An Carens

    Eindelijk vertrokken. Zo fijn dat we jullie avontuur kunnen volgen. Veel plezier tijdens jullie tocht. Groetjes van An, Fred en Liese

  2. Stijn & Hilde & co

    Veel plezier daar! We gaan jullie avonturen regelmatig volgen via de site.

  3. Grimme Bogaerts

    Inderdaad: eindelijk vertrokken. De rest zal wel volgen. Bedankt allemaal!

    1. Ella

      Wij waren blij om jullie uit te kunnen zwaaien! Hanna was even stil nadat jullie de straat uitreden. We blijven jullie zeker volgen via deze blog

  4. Manuel Van Steenbergen

    Wauw, wat een avontuur beleven jullie. ‘k Kreeg de link naar deze blog van m’n moeder, jullie ‘tantangel’, en ga jullie reis zeker met het nodige plezier en een klein beetje jaloezie volgen. Een veilige reis en bij terugkomst een valies vol verhalen.

    1. Grimme Bogaerts

      Merci Manuel. Die avonturen gaan we zeker hebben, dat staat nu al vast.

Comments are closed.